Από τις σκηνές εκείνης της προεκλογικής βαρκάδας στη Μακρόνησο, με τον πρόθυμο βαρκάρη να ποζάρει περιχαρής δίπλα στον νέο αρχηγό του, μπορούσε κανείς να αντιληφθεί ότι η μετάβαση του ναυάρχου στην πολιτική δεν ήταν μια καλή ιδέα. Μια άλλη, μη πολιτική, αποστρατεία θα είχε τουλάχιστον προστατεύσει το κύρος του ναυαρχικού αξιώματος από επικοινωνιακά ατυχήματα. Θα είχε προστατεύσει και το κύρος του Αλέξη Τσίπρα, που απέτυχε να αποτρέψει την ανεξαρτητοποίηση του Ευάγγελου Αποστολάκη, θυμίζοντάς του ότι την έδρα την οφείλει στο κόμμα και στον ίδιο.
Ναύαρχοι και πολιτικά ναυάγια στην εποχή του κατακερματισμού.
Η φυγή του βουλευτή Επικρατείας από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μία ακόμη απόδειξη ότι οι αρμοί του κόμματος έχουν σπάσει. Δεν υπάρχει προηγούμενο που ένα κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης χάνει σχεδόν τους μισούς βουλευτές του. (Το μόνο προηγούμενο είναι ίσως ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, που μετά το δημοψήφισμα του 2015 είχε χάσει 30 βουλευτές του – και τη δεδηλωμένη.)
Στην κουλτούρα της όψιμης Μεταπολίτευσης τα κόμματα έχουν απαξιωθεί. Λογίζονται ως πελατειακές γραφειοκρατίες που στεγάζουν «κομματόσκυλα» ή ατάλαντους παραγοντίσκους του «κομματικού σωλήνα». Εχει έτσι λησμονηθεί η σημασία των συγκροτημένων κομμάτων για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Εχει υποτιμηθεί η σημασία της ύπαρξης πολιτικών οργανισμών με αρχές και ιστορικό βάρος, που υπακούουν όχι μόνο στους γραπτούς, αλλά και στους άγραφους κανόνες του κοινοβουλευτισμού – που συντηρούν τη θεσμική μνήμη της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Τώρα, χωρίς να υπάρχει ο κοινωνικός βρασμός της χρεοκοπίας που κλόνισε το κομματικό σύστημα μετά το 2012, ο πολιτικός ανταγωνισμός διαχέεται σε πολλά μικρομάγαζα, προϊόντα βολονταρισμού και τυχοδιωκτισμού. Ο καθείς και η παράγκα του. Ο καθείς και η βάρκα του.
