Μεσημέριασε. Η πρωινή πάχνη στον κάμπο της Πέλλας έχει διαλυθεί. Είναι ώρα για τον δεύτερο καφέ, ή για το πρώτο τσίπουρο. Οι θαμώνες είναι λίγοι, αλλά κάθονται σε χωριστά τραπέζια, για να μπορούν να απλώνονται ο καθένας σε τρεις καρέκλες. Η φωνή υψώνεται για να ακουστεί στο απέναντι τραπέζι: «Ρε συ, είδες τι της έκαναν χθες της γουόκ ατζέντας ο Κυριάκος με τον Μπρικνέρ; Πω-πώ, την ξεφτιλίσανε». «Ναι, ναι. Δόξα τω Θεώ που τα αγόρια μας δεν πάνε σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Φαντάζεσαι τι καταπίεση θα τρώγανε εκεί;».
Ο διάλογος είναι φυσικά φανταστικός. Μόνο στην πιο άγρια πολιτική φαντασία η συζήτηση, που αναζωπυρώθηκε μετά την εκλογή Τραμπ –για το αν η κυβέρνηση είναι αρκετά δεξιά ή για το αν πούλησε την ψυχή της στη γουόκ κουλτούρα–, θα μπορούσε να αντηχήσει έξω από την πολιτικοδημοσιογραφική «γυάλα» των Αθηνών.
Την ιδεολογική αμφιταλάντευση του κυβερνητικού κέντρου μάλλον δεν ενδιαφέρεται να την παρακολουθήσει ο δυνητικός ψηφοφόρος του Βελόπουλου ή της Λατινοπούλου. Μάλλον η γουόκνες δεν ανάβει τα αίματα στα καφενεία της Πέλλας, του Κιλκίς ή του Εβρου.
Οταν η κατατρόπωση του γουοκισμού συγκλόνισε την Πέλλα.
Τόσον καιρό έλεγαν κάποιοι ότι η κυβέρνηση έχει ανάγκη από έναν αντίπαλο που θα τη συσπείρωνε και θα την έβγαζε από την ομφαλοσκόπηση που έδειχνε να την απορροφά μετά τις ευρωεκλογές. Τελικώς, αυτή την υπηρεσία φαίνεται ότι της προσέφερε ο Αντώνης Σαμαράς. Αντί να τρώγεται με τα ρούχα της στα φόρουμ –αντί να ψάχνει την ταυτότητά της στο ρευστό δημοσκοπικό της είδωλο–, η κυβέρνηση βοηθήθηκε να επαναορίσει τον εαυτό της, αμυνόμενη απέναντι στην εσωτερική υπονόμευση.
Κυνικά μιλώντας, η διαγραφή του πρώην πρωθυπουργού, ως ωμή κίνηση πυγμής την οποία μπορούν όλοι ακαριαία να αντιληφθούν, μετράει στην κοινή γνώμη όσο δεν μπορούσαν να μετρήσουν χίλιοι Μπρικνέρ. Μετράει και στο εσωτερικό του κόμματος, καθώς σταματάει προς το παρόν την καθημερινή ψιχάλα από δηλητηριώδεις γκρίνιες μεταμφιεσμένες σε δογματικές δυσανεξίες. Με την υστερική υπερβολή του, ο διαγραφείς κατάφερε και αυτό: να ευτελίσει τις αγωνίες που υποτίθεται ότι εξέφραζε.
Η δραστική αντιμετώπιση της εσωτερικής φαγούρας ήταν το πρώτο σκέλος της ανάκτησης της κυβερνητικής ευστάθειας μετά τη ζάλη του 28% της ευρωκάλπης. Το δεύτερο σκέλος είναι η προεδρική εκλογή. Τι μήνυμα θα στείλει με τον/την εκλεκτό/εκλεκτή του ο Μητσοτάκης; (Την απροσδιοριστία στα φύλα επιβάλλει η πολιτική πραγματικότητα και όχι η πολιτική ορθότητα.) Σε ποιο από τα δύο ακροατήρια που συνθέτουν την πλειοψηφική του βάση θα επιλέξει να απευθυνθεί με την επιλογή του; Στους κεντρώους ή στους δεξιούς;
Και γιατί όχι και στους δύο; Δεν γίνεται; Αυτό που γίνεται πάντως είναι ότι η κυβέρνηση μπερδεύει το βήμα της από τότε που άρχισε να ξεχωρίζει τα «πόδια» που τη στηρίζουν. Από τότε που πίστεψε ότι έχει δύο ασύμβατους πόλους να φροντίσει.
