Τον Ιούνιο του 1996, όταν το ΠΑΣΟΚ αποχαιρετούσε τον ιδρυτή του, ο Παναγιώτης Δουδωνής ήταν έξι ετών. Ο επικεφαλής του Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ δεν έχει εμπειρία όχι μόνο της ανδρεϊκής διακυβέρνησης, αλλά ούτε καν του ίσκιου του Ανδρέα στη δημόσια ζωή.
Αν συμβολίζει κάτι αυτή η μικρή βιογραφική λεπτομέρεια είναι την επιτυχία της νέας ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ να επανασυστηθεί μέσω των νέων στελεχών που συνιστούν τη βιτρίνα του κόμματος.
Το κόμμα διαθέτει πολλούς πυροκροτητές νοσταλγίας στη φαρέτρα των συμβόλων του. Δεν κινδυνεύει να χάσει όσους εξακολουθούν να ταυτίζονται συναισθηματικά με τον πράσινο ήλιο. Γι’ αυτό ακόμη και οι αποστρατεύσεις παλαίμαχων βουλευτών –όπως η εκλογική του Κώστα Σκανδαλίδη στην Α΄ Αθηνών ή η μετεκλογική του Χάρη Καστανίδη στη Θεσσαλονίκη– εναρμονίζονται με το εγχείρημα της ανακαίνισης, χωρίς να προκαλούν κόστος.
Το σάστισμα των πρωτάρηδων και το κάψιμο του προβολέα.
Η ίδια η ανακαίνιση, όμως, έχει από τη φύση της κόστος. Κι αυτό μετρήθηκε με την έκθεση των νέων πασοκικών στελεχών από την 29η Μαΐου και μετά. Οι νέοι ξύπνησαν σε ένα πολιτικό σκηνικό όπου πλέον δεν ήταν η τρίτη φωνή τής καθωσπρέπει αντιπολιτευτικής γκρίνιας στα πάνελ. Επρεπε να απαντούν και προγραμματικά. Να είναι συγκεκριμένοι και «κοστολογημένοι».
Το σκηνικό δεν στήθηκε μόνο του. Το έστησε η Νέα Δημοκρατία, που, έχοντας εξουδετερώσει εκλογικά τον βασικό της αντίπαλο, επέλεξε ως επόμενο στόχο το ΠΑΣΟΚ, για να στεγανοποιήσει την πλευρά της προς το Κέντρο. Το σάστισμα των πρωτάρηδων φάνηκε από το γεγονός ότι άρχισαν να δογματίζουν για τους φόρους που σκοπεύουν να αυξήσουν (μερίσματα, γονικές παροχές), συνειδητοποιώντας σε δεύτερο χρόνο ότι προεκλογικά πρόσφορη είναι μόνο η συζήτηση για τους φόρους που σκοπεύουν να μειώσουν (ΦΠΑ, ΕΦΚ).
Δέκα μέρες μετά, ο απολογισμός δεν είναι μόνο αρνητικός για το ΠΑΣΟΚ. Μπορεί να εμφανίστηκε με αδιευκρίνιστο στίγμα στις πρώτες προκλήσεις. Η στόχευση όμως και η ένταση των επιθέσεων από την πλευρά της Ν.Δ. κατέληξε να πριμοδοτήσει τον τρίτο, αναβαθμίζοντάς τον σε κεντρικό παίκτη. Ο ΣΥΡΙΖΑ απουσιάζει εντελώς από την προεκλογική αντιπαράθεση. Τίποτε απ’ ό,τι έχει καταφέρει μετά την ήττα του να αρθρώσει δεν έχει εγγραφεί, έστω και ως υποσημείωση, στην ατζέντα της δεύτερης κάλπης. Αντιθέτως, ο –έστω και ζαλισμένος– αντίλογος μονοπωλείται από το ΠΑΣΟΚ.
Μπορεί άραγε αυτή η νέα/παλιά χημεία Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ –τόσο νωπή, αλλά και τόσο παραδοσιακή– να μεταφραστεί και σε νέους συσχετισμούς την 25η Ιουνίου; Θα μπορούσε, μόνο αν το ΠΑΣΟΚ συνειδητοποιήσει ότι τον διάδρομο που βλέπει τώρα μπροστά του τον οφείλει κυρίως στους αντιπάλους του. Τον οφείλει πρωτίστως στην παταγώδη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να εμπεδωθεί ως αξιόπιστη αντιπολίτευση. Τον οφείλει και στη μετεκλογική υπερβολή της Ν.Δ. Τώρα θα πρέπει το παλιό κόμμα με τα νέα του ρούχα να αντέξει τη ζέστη του προβολέα.
