Ανάμεσα σε εμάς και στην Τουρκία μεσολαβεί ένα παραπετασματάκι. Μας θολώνει τη θέα η δυτική προκατάληψη. Μιλάμε για τις τουρκικές «εκλογές», ξεχνώντας ότι δεν είναι ακριβώς σαν τις εκλογές του δικού μας κόσμου. Μιλάμε ακόμη ακόμη και για τουρκικές «δημοσκοπήσεις», που τάχα έπεσαν έξω, σαν να μπορούσαν σε αυτή την πολυστρωματική επικράτεια να μετρηθούν σωστά οι εκλογικές βουλήσεις. Σαν να μπορούσαν να διαμορφωθούν και να εκδηλωθούν ελεύθερα στην κάλπη.
Μπορεί όντως οι δημοσκόποι να υποτίμησαν τα ερείσματα του καθεστώτος – που δεν βασίζεται μόνο στην επιβολή, αλλά και στη γοητεία την οποία ασκεί εκείνος που μονοπωλεί την εξουσία. Μπορεί τα δυτικά μέσα ενημέρωσης να παραπλανήθηκαν από την τουρκική ελίτ με την οποία συνομιλούν και από την ελλειμματική τους αντίληψη για τη χώρα, που περιορίζεται στα αστικά κέντρα, κρατώντας αθέατη την αχανή ενδοχώρα. Ομως, ακόμη κι αν τα εργαλεία μέτρησης ήταν καλύτερα, δεν θα μπορούσαμε να πούμε τι πραγματικά έκρινε αυτές τις «εκλογές». Ισως χρειαστούν χρόνια –μπορεί και δεκαετίες– για να σταθμίσουμε τον βαθμό της γνησιότητάς τους.
Η αμφιβολία δεν μειώνει βέβαια την ισχύ του νικητή. Είτε ως λαοπρόβλητος είτε ως στυγνός εξουσιαστής είτε ως ένα υβρίδιο των δύο, ο Ερντογάν διατηρεί την κυριαρχία του. Και συνεπώς είναι αυτός με τον οποίο η Ελλάδα πρέπει να ρυθμίσει τη γειτονία της, τώρα που εκείνος δεν θα έχει πια περιθώρια προεκλογικής παρέλκυσης. Τώρα που δεν θα μπορεί να αναβάλει άλλο την αναμέτρησή του με την οικονομία και τις προκλήσεις της μετασεισμικής ανοικοδόμησης.
Ηταν αυτή η καλύτερη εξέλιξη για την Ελλάδα; Είναι όσοι προτιμούσαν την εκλογική εξουδετέρωση του καθεστώτος, ναΐφ φιλελεύθεροι –«ιλουμινάτι» χωρίς γεωπολιτική καπατσοσύνη– που αγνοούν ότι μας συμφέρει να παραμείνει στο τιμόνι ένας σκληραγωγημένος νταής, διότι μπορεί να «ντιλάρει» πιο καθαρά με μας και τη Δύση;
Πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ του καλού για τους Τούρκους και του καλού για εμάς;
Η ερώτηση δεν χρειάζεται να τεθεί διαζευκτικά. Δεν χρειάζεται αναγκαστικά να διαλέξει κανείς μεταξύ αυτού που είναι καλό για τους Τούρκους και αυτού που είναι καλό για εμάς.
Η Ελλάδα κινδύνευσε από την Τουρκία περισσότερο στις στιγμές που η δεύτερη δεν μπορούσε να διαχειριστεί εσωτερικές της εντάσεις. Στις εποχές που το όπιο του επεκτατισμού επιστρατευόταν ως εργαλείο εσωτερικής πολιτικής με μεγάλο κόστος (σε εξοπλισμούς) και στις δύο όχθες του Αιγαίου.
Αντιστρόφως, η πιο ανέφελη –και λιγότερο δαπανηρή– περίοδος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ήταν η περίπου εικοσαετία που ακολούθησε το Ελσίνκι. Η περίοδος, δηλαδή, που η Τουρκία δεν είχε ακόμη κόψει τον λώρο με τη Δύση και η πάντοτε χωλή δημοκρατία της είχε βρει τον βηματισμό της.
Ο,τι κρατάει τους Τούρκους στον γύψο, απειλεί να καθηλώσει κι εμάς.
