Το ομολόγησε μόνος του. Θα πρέπει να τους γκουγκλάρετε, είπε. Οι επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη για το ψηφοδέλτιο της Επικρατείας δεν έχουν μιντιακό λούστρο. Οι πιο «αναγνωρίσιμοι» στις πέντε πρώτες –πιθανότατα εκλόγιμες– θέσεις είναι δύο υπουργοί, ο Θεόδωρος Σκυλακάκης και ο Χρήστος Στυλιανίδης. Οι υπόλοιποι τρεις –Ειρήνη Αγαπηδάκη, Ιωάννα Λυτρίβη, Γιώργος Σταμάτης– έχουν πείρα διακυβέρνησης από την τελευταία τετραετία, σε επίπεδο γενικού γραμματέως και επικεφαλής δημοσίου οργανισμού. Ο σκοπός της επιλογής δεν είναι προφανώς να «θαμπώσει», αλλά να δηλώσει την πίστη στα πεπραγμένα της κυβέρνησης. Ο υπουργός, που ήταν υπεύθυνος για τα δημόσια οικονομικά (και για το Ταμείο Ανάκαμψης)· ο υπουργός, που έδωσε διοικητική υπόσταση στην Πολιτική Προστασία· τρία νέα στελέχη της διοίκησης, που έχουν υπηρετήσει σε κοινωνικούς τομείς. Το Επικρατείας μοιάζει με δελτίο αξιολόγησης και απολογισμού, αλλά συνιστά ταυτόχρονα κι ένα νεύμα προς το μέλλον. Ετσι (με αυτούς) κυβερνήσαμε, έτσι σκοπεύουμε να συνεχίσουμε.
Η αντίστοιχη πρώτη πεντάδα στο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβάνει επίσης το κυβερνητικό παρελθόν του (τον πρώην υπουργό Αμυνας, Αποστολάκη και τον πρώην Δικαιοσύνης, Καλογήρου) υπερτερεί όμως ασύγκριτα σε μιντιακό κεφάλαιο. Ψηλότερα από την Πόπη Τσαπανίδου, που ολοκληρώνει με τον διορισμό της στη Βουλή την επιτυχημένη της μεταπήδηση από τη δημοσιογραφία, φιγουράρει μια απόμαχος των παλαιών Μέσων, που κέρδισε με τις δεξιότητές της μια δεύτερη σταδιοδρομία στα νέα media: η Ελενα Ακρίτα.
Πρόκειται για υποψηφιότητα «συμβολική», μιας και η Ακρίτα δεν κομίζει στο κόμμα της ούτε πολιτική προϋπηρεσία, ούτε τεχνοκρατικές περγαμηνές. Κομίζει μόνο το «συμβολικό» φορτίο του «προφίλ», που διέλαμψε τα τελευταία χρόνια στα κοινωνικά δίκτυα. Κομίζει τις απόψεις της και, κυρίως, το ύφος χάρη στο οποίο οι απόψεις εξαπλώνονται. Τι βρήκε ο Τσίπρας σε αυτόν τον viral λογαριασμό; Τι αξιολόγησε ως πολιτικά ωφέλιμο τόσο, ώστε να επιμείνει και το 2019 και τώρα στη στρατολόγησή του;
Επιστρατεύοντας εκλογικά ένα ύφος.
Θα μπορούσε να έχει ζηλέψει το ένστικτο για το «κοινό αίσθημα» – όπως ευφημιστικά λέμε το κοινό γούστο. Πριν ξεχωρίσει στην αγορά των likes, η στρατολογηθείσα είχε δείξει το δαιμόνιό της και στο χρηματιστήριο της τηλεθέασης («Γόβα Στιλέτο», «Βέρα στο Δεξί», «Στα φτερά του έρωτα»). Πρώτα πουλούσε η σαπουνόπερα. Μετά ο πολιτικός φανατισμός. Το πάθος έμεινε ίδιο.
Θα μπορούσε ο Τσίπρας να έχει γοητευτεί από τη δύναμη του ψηφιακού παραληρήματος – από τον ακατάσχετο λόγο που, παρότι εξαπολύεται δημόσια, δεν δεσμεύεται από κανόνες ούτε καθωσπρεπισμού, ούτε τεκμηρίωσης, ούτε καν λογικής συνοχής. Θα μπορούσε, έτσι, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να έχει εκτιμήσει ότι τον συμφέρει να ασφαλίσει το στενό του ακροατήριο, που ηλεκτρίζεται από αυτόν τον λόγο, αφήνοντας τα επισφαλή ανοίγματα στο Κέντρο.
Ο «συμβολισμός» είναι ότι το κόμμα δεν υπάρχει έξω από τη σαγήνη της αντιπολιτικής. Ο Πολάκης δεν είναι μόνος.
