Τον πριμοδοτούμε. Στρέφουμε πάνω του όλα τα φώτα. Του επιτρέπουμε να παρουσιαστεί σαν θύμα. Του δίνουμε τροφή για να κρατήσει ζωντανή τη διαρκή καμπάνια διχασμού και μισαλλοδοξίας, χάρη στην οποία επιζεί.
Τα ίδια και τα ίδια ακούμε για τον Τραμπ –και όχι μόνο για τον Τραμπ– τόσα χρόνια. Ηταν βέβαιο ότι και η διαδικασία της Τρίτης, με τον τέως πρόεδρο να οδηγείται στον φυσικό του δικαστή για να του απαγγελθούν ποινικές κατηγορίες, θα εξελισσόταν σε σόου. Σε ένα δικό του σόου.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν από τις πολιτικές παρενέργειες της δικονομίας είναι ζωτικά και στην προεκλογική Ελλάδα. Μήπως η πολιτεία πρέπει να ζυγίζει πολιτικά το θεσμικό της οπλοστάσιο προτού το χρησιμοποιήσει;
Μήπως, προτού ενεργοποιήσει το γράμμα του νόμου, θα όφειλε να διαβάσει και τις δημοσκοπήσεις; Πώς θα αντιδράσει το εκλογικό ακροατήριο του υπόδικου –ή, στη δική μας περίπτωση, του κατάδικου– αν του απονείμουμε και το «παράσημο» του διωκόμενου από το σύστημα;
Ξέρουμε πώς. Μας το θύμισε και το χθεσινό ρεπορτάζ του New Yorker μέσα από το δικαστήριο του Μανχάταν. «Η δικαστική αίθουσα», έλεγε ο τίτλος στην ιστοσελίδα του περιοδικού, «έκανε τον Τραμπ να φαίνεται μικρός».
Μέσα στο δικαστήριο, οι νταήδες φαίνονται μικροί.
Ο δημοσιογράφος μέτρησε ότι ο απύλωτος τέως πρόεδρος ψέλλισε μόλις έξι λέξεις: «Ναι», «ευχαριστώ», «συναινώ», «ναι», «ναι», «αθώος». Στο πλαίσιο της δικονομίας –που την υποτιμάμε, όταν τη φανταζόμαστε μόνο ως νομική γραφειοκρατία– ο μάγος της τοξικότητας μετράει απλώς ως «ο κατηγορούμενος».
Είχαμε γίνει μάρτυρες όμοιας αποκάλυψης των πραγματικών μεγεθών και στη δίκη των νεοναζί. Τη στιγμή που βρίσκονται αντιμέτωποι με τον νόμο, οι νταήδες ψεύδονται χονδροειδώς για να γλιτώσουν. Κλαίνε τάχα μεταμελημένοι. Οι φουσκωτοί ξεφουσκώνουν.
Λένε κάποιοι ότι και τώρα οι ανώτατοι δικαστές πρέπει να βρουν το σθένος ώστε να μην επιτρέψουν την επάνοδο των νεοναζί στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Η Βουλή τούς έχει δώσει τα όπλα για να υπερασπιστούν τη δημοκρατία από τους υπονομευτές της. Στην πραγματικότητα δεν θα χρειαστούν τόσο «σθένος». Αρκεί το βάρος του θεσμού που ενσαρκώνουν. Αρκεί να δουν τις σκηνές από το δικαστήριο του Μανχάταν.
Για τους Ελληνες δικαστές η υπόθεση έχει και μια πιο αλγεινή πτυχή. Οι κατάδικοι φέρονται έτοιμοι να επιστρατεύσουν ως βιτρίνα έναν πρώην ανώτατο δικαστικό λειτουργό. Αν το στρατήγημα επαληθευτεί, θα συνιστά και μια ευθεία προσβολή προς το Σώμα. Σαν να μπορούσε ο Αρειος Πάγος να ξεγελαστεί από τέτοια λεοντή. Σαν να μπορούσε στην κρίση του για τη δημοκρατία να βαρύνει η συντεχνία.
Οποιος κι αν είναι, όποια ιδιότητα κι αν επιχειρεί να εξαργυρώσει, η δικαστική αίθουσα θα τον κάνει να φανεί μικρός.
