«Επιτέλους έχουμε κράτος», δήλωνε με χαρωπή περηφάνια προ ολίγων ημερών από την τηλεόραση η υπουργός μας της Παιδείας, αναφερόμενη στην απρόσκοπτη διασύνδεση των μαθητών από το σπίτι με τους δασκάλους στις σχολικές τάξεις. Το ψηφιακό –λόγω της πρόσφατης κακοκαιρίας– μάθημα εξετελέσθη χωρίς πρόβλημα στη σύνδεση. Το WiFi λειτούργησε, η πλατφόρμα έχει θεμέλια γερά, η εκπαιδευτική διαδικασία ανεμπόδιστη, ζωηρή και ακμαία, νενικήκαμεν. Ας πούμε ότι είναι μια κάποια επιτυχία αυτό. Ας πούμε. Εχουμε, όμως, επιτέλους κράτος;
Μια βόλτα από τα σχολεία ανά τη χώρα και θα δείτε την παρακμή. Πείτε με λαϊκιστή, πείτε με υπερβολικό, όμως μη με πείτε: πότε θα γίνουν τα σχολεία μας όπως πρέπει να είναι; Εχετε δει τις «φυσικές» τάξεις, τη βασική κτιριακή και υλικοτεχνική υποδομή; Τα θρανία, τα ντουβάρια, τα πορτοπαράθυρα, τις τουαλέτες των σχολείων μας; Για τα βασικά μιλάω, όχι για σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, εργαστήρια και άλλα εξόχως βοηθητικά συμπληρώματα της διδακτικής προσπάθειας. Εχετε πάει στα δημόσια νοσοκομεία; Εκτακτοι οι γιατροί και το επιστημονικό προσωπικό, λαμπροί, ίσως οι πιο σκληραγωγημένοι και καθολικοί γιατροί στην Ευρώπη, έχετε όμως βρεθεί στους ασφυκτικά γεμάτους θαλάμους; Οπου ένα στενό κομοδινάκι χωράει τσίμα τσίμα ανάμεσα στα κρεβάτια κι όπου το νοσηλευτικό προσωπικό ζητάει –γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς– να φέρεις σεντόνια και μαξιλάρια από το σπίτι; Οπου οι τραυματιοφορείς είναι είδος υπό εξαφάνιση; Οπου λείπουν τα μύρια όσα, απολύτως αναγκαία, πράγματα; Τα δημόσια σχολεία και τα νοσοκομεία μας λειτουργούν μαγικά, με το ηρωικό, υπερβατικό πείσμα των λειτουργών τους, σε καθεστώς διαρκούς απόγνωσης.
Ποια προτεραιότητα αφήνει τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τους δρόμους, την καθημερινότητά μας διαχρονικά σε δεύτερη, τρίτη μοίρα; Για πόσες ακόμα τετραετίες οι κυβερνήσεις μας, δεξιές, κεντρώες και αριστερές, δήθεν θα μας σώζουν από βέβαιο πνιγμό στα σκοτεινά νερά της οικονομίας και δεν θα έχουν χρόνο για όσα κάνουν μια χώρα λειτουργούν, πολιτισμένο κράτος; «Επιτέλους έχουμε κράτος», λέει. Εχουμε, όταν τα αυτονόητα δεν είναι αυτονόητα;
Εχουμε να ακούσουμε πολλά τέτοια προεκλογικά. Για τα έργα που έκανε η κυβέρνηση, για όλα όσα δεν πρόλαβε, αλλά θα αποπερατώσει αν της δοθεί η ευκαιρία. Γι’ αυτά που ευαγγελίζεται πως θα επιδιορθώσει επειγόντως η αντιπολίτευση. Εχουμε να ακούσουμε και να δούμε πολλά, η πολιτική τις παραμονές των εκλογών μετατρέπεται σε κακόγουστο εμπόριο ψευδαισθήσεων. «Εχουμε κράτος», λέει, επειδή συνδεθήκαμε στην πλατφόρμα. Ομως, αυτή η βαθιά, ανοιχτή πληγή που χαίνει, η καθημερινότητά μας, δεν κλείνει με πολιτικές-χάνζαπλαστ. Κι αυτό είναι πανθομολογούμενη θεόπικρη διαπίστωση.
