Η εκδήλωση γίνεται σε χώρο ιδιωτικό, με πρωτοβουλία ιδιωτών. Σε κάποιους μπορεί να μην αρέσει. Μπορεί να έχουν άλλα «πρότυπα» –πολυχρησιμοποιημένη λέξη τα τελευταία 24ωρα– με τα οποία θέλουν να φέρνουν σε επαφή τα παιδιά τους. Μπορεί να θεωρούν ωφέλιμη την καχυποψία και τον φόβο απέναντι στον άλλο –να θεωρούν προτιμότερο ηθικό «πρότυπο» –να το πάλι!– την τερατοποίηση του διαφορετικού, και όχι τη συνάντηση μαζί του· τη συμφιλίωση με την ετερότητά του.
Γιατί είναι αθέμιτη αυτή η ποικιλία «προτύπων»; Δεν είναι ελεύθεροι οι πολίτες της ελληνικής δημοκρατίας να διαφωνούν για το πώς πρέπει ο καθένας να μεγαλώνει τα παιδιά του – για το εύρος της ανθρωπιστικής δεκτικότητας και τον βαθμό ψυχικής ευρυχωρίας που θα δοκιμάσει έκαστος να τους καλλιεργήσει;
Οχι, λένε πολλοί. Οι μεν θεωρούν εξ ορισμού μολυσματική και απαγορευμένη την επαφή με άλλους ανθρώπους, λόγω του μειονοτικού «σχήματός» τους. Οι δε καταδικάζουν κάθε ανασφάλεια και δισταγμό ως ρατσισμό – και δη ποινικώς κολάσιμο.
Οι πρώτοι είναι βέβαια περισσότεροι. Είναι αυτοί που προκαλούν το πρόσφατο κύμα πανικού περί δήθεν διάβρωσης των παιδιών και της παιδείας – επειδή κάποιος διάβασε σε είκοσι νήπια ένα παραμύθι. Στον αφρό αυτό του κύματος αναδύθηκε κατά τύχη μια όψιμη πολιτεύτρια του ΠΑΣΟΚ από τη Θεσσαλονίκη, που ξεκλείδωσε την πόρτα της πολιτικής με δείκτη την ακαταμάχητη αναγνωρισιμότητά της.
Πέρα από το καλό και το κακό, η υπόθεση της Κατερίνας Λάσπα είναι ενδιαφέρουσα πολιτικά. Η πρώην παρουσιάστρια έσπευσε να αναθεματίσει ως «αθλιότητα» την ανάγνωση. Το κόμμα της την αποδοκίμασε – όχι σε επίπεδο ηγεσίας. Στην αγορά όμως των κοινωνικών δικτύων έδρεψε συντριπτικά περισσότερους επαίνους.
Οταν δοκιμάζονται τα φίλτρα των κομμάτων.
Εμφανίζεται έτσι το παράδοξο: Το κόμμα που στρατολογεί για τα εκλογικά της θέλγητρα μια διασημότητα είναι το ίδιο που αναλαμβάνει το κόστος να την αποδοκιμάσει όταν εκείνη εκδηλώνεται πολιτικά. Στη μία χρησιμοποιεί ως κυρίαρχο κριτήριο τη λαϊκή αποδοχή – ό,τι αρέσει στους πολλούς. Στην άλλη επιστρατεύει το μέγεθος που κάποια μικρομεσαία στελέχη του κόμματος αντέταξαν στη Λάσπα ως «αρχές και αξίες» – κι ας είναι και πρόσκαιρα μειοψηφικές.
Το οδυνηρά επίκαιρο για το ΠΑΣΟΚ δίλημμα –φωτογένεια ή πολιτικό βάρος– υπενθυμίζει τη σημασία που έχουν τα κόμματα όχι (μόνο) ως αγωγοί, αλλά και ως φίλτρα της λαϊκής βούλησης.
Τα κόμματα δεν είναι κάτοπτρα δημοφιλίας. Και όταν λειτουργούν ως τέτοια δεν είναι βέβαιο ότι αποσπούν τη φιλία του δήμου. Μέχρι και στο Κορωπί ξέρουν ότι η φωτογένεια εξατμίζεται βιαίως. Ο μαγικός καθρέφτης σπάει – γιατί δεν είναι και τόσο μαγικός.
Τα κόμματα, λέμε, έχουν «φυσιογνωμία». Και ενίοτε πετυχαίνουν να τη διασώσουν από τις ευκαιριακές ενσαρκώσεις της.
