Το αμερικανικό πείραμα στον Βορρά του Νέου Κόσμου το ανέλαβαν οι προτεστάντες της Βόρειας Ευρώπης – και πέτυχε. Το αμερικανικό πείραμα στον Νότο βρέθηκε στα χέρια των παλαιοκαθολικών, κυρίως των Ιταλών και των Ισπανών – και απέτυχε. Η τρίτη πιο πλούσια χώρα στον κόσμο στις αρχές του εικοστού αιώνα, η Αργεντινή, έπεσε σε δίνη όπου οι κύκλοι πολιτικής ανωμαλίας συνδυάζονταν με κύκλους χρεοκοπίας.
Αν δεν το έχεις δει με τα μάτια σου, δύσκολα το πιστεύεις. Νομίζεις ότι το ποδόσφαιρο είναι και στην Ευρώπη κάτι πολύ σπουδαίο για τους ανθρώπους. Αλλά, αν έχεις περπατήσει στη σκιά των γερασμένων μεγάρων του Μπουένος Αϊρες, θα έχεις καταλάβει από τις τοιχογραφίες και τις κιτρινισμένες αφίσες ότι εκεί το ποδόσφαιρο είναι λατρεία – χωρίς εισαγωγικά. Δεν υπάρχει ούτε περίπτερο που να μην έχει σε μια γωνιά ένα εικονοστάσι με τη φωτογραφία του Μαραντόνα. Είναι τυχαίο ότι ο Μαραντόνα διέπρεψε ποδοσφαιρικά και λατρεύτηκε στη νοτιοανατολική άκρη της Ευρώπης; Δεν θα άξιζε να βρει κανείς τα νήματα της συγγένειας που ενώνουν την μπούκα (Βoca) του λιμανιού στο νότιο ημισφαίριο που τον έφερε στον κόσμο με τη δεύτερη πατρίδα του – τη Νάπολη; Δεν αντανακλούσε αυτές τις καταγωγικές αξίες και ο τρόπος που έπαιζε – η ποδοσφαιρική και, όταν χρειαζόταν, χειροσφαιρική μανία του φτωχοδιαβόλου;
Ο Μέσι δεν είναι Μαραντόνα. Μπορεί να χτύπησε την ίδια ιστορική φλέβα στα πλήθη που παραληρούσαν την Κυριακή γύρω από τον Οβελίσκο στην Plaza de la Republica. Μπορεί να έδωσε εκστατική διέξοδο στα ίδια συλλογικά τραύματα. Ομως, ο Μέσι είναι παιδί της εποχής του.
Μπουένος Αϊρες, Νάπολη, Κατάρ: οι πολλές σημασίες του ποδοσφαίρου.
Δεν είναι μόνο εθνικός ήρωας. Είναι και προϊόν της παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας – ένας αστέρας που παίζει με παρισινή φανέλα, αλλά ως υπάλληλος του εμιράτου. Μια προσωπικότητα διεθνούς ακτινοβολίας, που ακόμη και τη στιγμή του θριάμβου του πρέπει να ζυγίζει τι είναι αυτό που του ρίχνουν στους ώμους. Τι σημαίνει η μαύρη κελεμπία, με την οποία επιχείρησαν να παραχαράξουν τον δικό του θρίαμβο.
Ο παγκόσμιος πρωταθλητής έχει περισσότερες εξωποδοσφαιρικές σημασίες απ’ όσες θα μπορούσε ο ίδιος να ελέγξει. Δεν παύει, όμως, να είναι πρωτίστως ποδοσφαιριστής. Κι εκεί, στο χορτάρι, είναι όπου φαίνονται οι διαφορές με τον προκάτοχό του.
Ο Μέσι, ναι, είναι όπως και ο Μαραντόνα, μάγος. (Την Κυριακή δίνει μια πάσα ακριβείας στα δεξιά ενώ κινείται διαγώνια αριστερά, σαν να έχει μάτια στην πλάτη.) Μαζί όμως με τη μαγεία, η αγωνιστική του ευφυΐα συμπληρώνεται από επαγγελματική σωφροσύνη. Τη στιγμή μετά την οριζοντίωση του Εμπαπέ, στο 2-2, ο φακός πιάνει τον αρχηγό της Αργεντινής, από λάθος του οποίου είχε προκύψει η γαλλική επίθεση. Δεν είναι θυμωμένος. Ούτε αποκαρδιωμένος. Χαμογελάει. Χαμογελάει πικρά και σκύβει να ισιώσει τις κάλτσες του.
Στις πολλές φορές που (θέλεις να) ξαναδείς, πιο νηφάλιος, αυτή την παράσταση, θα κρύβονται και άλλες στιγμές τέτοιου χαμηλόφωνου μεγαλείου.
