Οποτε κι αν γίνουν, οι εκλογές δεν θα είναι πρόωρες. Ολοι τις περίμεναν πιο πρόωρες. Στους πέντε μήνες που απομένουν μέχρι το ανώτατο όριο που επισήμως ο πρωθυπουργός έχει θέσει στον εαυτό του («το τέλος της άνοιξης»), δεν θα μπορεί κανείς να πει ότι αιφνιδιάστηκε.
Αν το ερώτημα τεθεί για τον ΣΥΡΙΖΑ, η μέθοδος δεν έχει αλλάξει τα τελευταία τρία χρόνια, παρά τα γεγονότα που τα κατέκλυσαν. Από την πανδημία μέχρι τις παρακολουθήσεις, με διαφορετικό βαθμό δραστικότητας και πειστικότητας, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί συστηματικά να αποδομήσει τον πρωθυπουργό, παρουσιάζοντας τη διακυβέρνησή του ως δυστοπία. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε για πέμπτη φορά ερώτηση στον πρωθυπουργό για ένα θέμα που ούτως ή άλλως θα συζητηθεί στη Βουλή τις επόμενες ημέρες, τώρα που η πλειοψηφία κατέθεσε το νομοσχέδιο για την ΕΥΠ.
Στο τέλος στην αρένα απομένουν μόνοι οι μονομάχοι.
Δεν θα ήταν συνεπώς πρόωρο να φανταστεί κανείς ότι ο Τσίπρας θα πολιτευθεί προεκλογικά με τις ήδη ακονισμένες αιχμές του για το «καθεστώς» και το «παρακράτος» Μητσοτάκη, για Πάτσηδες και Πέτσες. Διαμορφώνεται έτσι με τη συμμετοχή –αν όχι με πρωτοβουλία– της αξιωματικής αντιπολίτευσης ένα κλίμα τοξικής αλληλεγγύης με την κυβέρνηση – αυτό που το ευφημιστικό κλισέ περιγράφει ως «πόλωση». Χάρη σε αυτό το κλίμα, η Ν.Δ. νομιμοποιείται να υπηρετήσει το διλημματολόγιό της, επιστρατεύοντας ως φόβητρο το παρελθόν του αντιπάλου της. Νομιμοποιείται να δανειστεί το ύφος του για να κόψει χοντρά τα διλήμματα.
Ο κοινός τόπος λέει ότι από την πόλωση των δύο απειλείται ο ενδιάμεσος τρίτος, ιδίως όταν δεν έχει τρόπο να πακετάρει το δικό του εκλογικό προϊόν – να καταστήσει σαφή τη δική του κυβερνητική πρόταση. Δημιουργείται έτσι μια εκλογική αρένα όπου επικρατεί το ένστικτο της καταψήφισης: Οποιος δεν θέλει Τσίπρα, ψηφίζει Μητσοτάκη. Οποιος δεν αντέχει Μητσοτάκη, καταφεύγει στον Τσίπρα.
Αρα αυτό που περιμένουμε να δούμε δεν είναι αν η πόλωση βλάπτει το ΠΑΣΟΚ – σίγουρα το βλάπτει. Αυτό που μένει να φανεί είναι ποιος από τους άλλους δύο είναι πιο ευάλωτος στην τοξικότητα.
Οι σκανδαλοθηρικοί αφορισμοί, διά των οποίων τόσες φορές έχει προεξοφληθεί η πτώση Μητσοτάκη, μπορούν να τον πλήξουν αν αναπαραχθούν προεκλογικά; Ποια ατζέντα είναι εκείνη που μπορεί να ακουστεί μέσα στον θόρυβο; Και, κυρίως, ποιος έχει τα φόντα να επικρατήσει όταν δεν θα ακούγεται πια καμία ατζέντα; Οταν στον δεύτερο γύρο της η εκλογική αντιπαράθεση θα έχει καταλήξει σκέτη μονομαχία; Ο πρώην ή ο νυν;
