Σαν εφιάλτης, που δεν είναι εφιάλτης, αλλά αληθινός τρόμος που εξαπλώνεται και στην ενύπνια ζωή, ήταν η φιγούρα του στο Μαρ-α-Λάγκο. Ο νέος Τραμπ ήταν ο παλιός τρόμος, που δεν έχει ακόμη ξημερώσει.
Ο τρόμος όμως δεν είναι πια το ίδιο τρομακτικός. Η κάλπη αποψίλωσε την αποτρόπαιη αίγλη του. Ο Τραμπ χάνει. Διεγείρει τα αντισώματα ακόμη και των μετριοπαθών συντηρητικών.
Σε αντίθεση με τις προβλέψεις, οι Αμερικανοί δεν έχουν μόνο τσέπες. Δεν ψήφισαν μόνο για να τιμωρήσουν τους κυβερνώντες Δημοκρατικούς για τον πληθωρισμό.
Αλλωστε, αυτό που συνήθως λησμονείται είναι ότι ο Τραμπ δεν κέρδισε ποτέ τη λαϊκή ψήφο. Ακόμη κι όταν είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές, ήταν επιλογή της μειοψηφίας. Οι ενδιάμεσες εκλογές απλώς επιβεβαίωσαν ότι απωθεί περισσότερους απ’ όσους μπορεί να ελκύσει στην κοίτη του μίσους.
Οι απειλές για τη Δύση και η καταγωγή τους.
Η προσπάθειά του να γαντζωθεί στο προσκήνιο, ακόμη και τώρα που το κόμμα του αρχίζει να τον αντιλαμβάνεται σαν βαρίδι, καθιστά ξανά ορατό το κόστος της θητείας του. Ζυγίζοντας αυτό το κόστος, η ανάλυση σταματάει συνήθως στις αμερικανικές βλάβες.
Αξίζει όμως κανείς να αναρωτηθεί: Θα είχε αποχαλινωθεί το καθεστώς του Κρεμλίνου αν δεν είχε αφεθεί να πιστεύει ότι μπορεί να επηρεάσει τις εκλογές (και τα δημοψηφίσματα) στις δημοκρατίες της Δύσης; Θα είχε επιχειρήσει ο Πούτιν να δώσει γεωπολιτική υπόσταση στους αυτοκρατορικούς ιδεασμούς του αν δεν είχε βρει την Αμερική απούσα και αποδυναμωμένη χάρη στη φάρσα της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ;
Κι ακόμη: Θα είχε αισθανθεί ο Ερντογάν ότι μπορεί να υποδυθεί τον νταή της περιφερειακής υπερδύναμης, που απλώνει τυχοδιωκτικά τον ίσκιο της από την Αρμενία μέχρι τη Λιβύη και από τη Συρία μέχρι τον Εβρο;
Ο μαύρος απολογισμός δεν σταματάει εδώ. Από το Ιράν μέχρι τη (μη) αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, η τετραετία του Τραμπ έριξε το σπέρμα πολλών τεράτων. Το συλλογικό σώμα της αμερικανικής δημοκρατίας δείχνει να αντιδρά – και να αναρρώνει.
Το ίδιο πρέπει να κάνει και η υπόλοιπη Δύση. Να επι-σκεφθεί ξανά εκείνη την περίοδο της εξάρθρωσης των αρμών του μεταπολεμικού της οικοδομήματος. Να δει την καταγωγή των σημερινών απειλών. Να εκμεταλλευθεί τον Τραμπ σαν ανησυχαστικό ξόανο που αφυπνίζει.
