Οσοι ασπάζονται τη συνωμοσιολογική Θεωρία της Αντικατάστασης των λευκών χριστιανών από μελαψούς ή μαύρους μουσουλμάνους θα είδαν σίγουρα το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου σαν πιστοποίηση της φοβικής πίστης τους. Γιατί πια μαύροι αθλητές δεν αγωνίζονται μόνο με τα χρώματα της Εθνικής Γαλλίας, ποδοσφαιρικής και μπασκετικής, και της ποδοσφαιρικής Εθνικής Αγγλίας, ως απόρροια του αποικιοκρατικού παρελθόντος των δύο χωρών.
Αγωνίζονται και με την Εθνική Στίβου της Γαλλίας και της Αγγλίας, καθώς και αρκετών άλλων χωρών: της Ιταλίας, της Γερμανίας (τα φαντάσματα του Τζέσε Οουενς και του Χίτλερ δεν συνυπάρχουν στο ίδιο επέκεινα, κι έτσι γλιτώνει ο αρχιναζιστής τον χλευασμό), της Ελβετίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου, της Ισπανίας, των σκανδιναβικών κρατών. Και δεν είναι όλοι μουσουλμάνοι. Εχουν κι οι άλλες θρησκείες μερίδιο.
Η αυτοκρατορική ιστορία αρκετών ευρωπαϊκών κρατών, λείψανο της οποίας είναι οι υπερπόντιες κτήσεις τους, δεν είναι η μοναδική αιτία αυτής της πολιτισμικά σημαίνουσας μεταβολής. Είναι πάντως η σπουδαιότερη. Μια άλλη πηγή είναι η μετανάστευση. Οσοι γίνονται δεκτοί και καταφέρνουν με χίλια βάσανα να στεριώσουν στον τόπο υποδοχής τους αποκτούν κάποια στιγμή υπηκοότητα. Τα παιδιά τους, αν στραφούν στον αθλητισμό, επειδή όλοι οι άλλοι δρόμοι είναι κλειστοί, είναι πια Γάλλοι, Ιταλοί, Ελληνες.
Τα μεταναστευτικά ρεύματα πάντως, που δεν εμφανίστηκαν μόλις χθες, συναρτώνται στενά με την αποικιακή προϊστορία. Η Γαλλία λ.χ. και το Βέλγιο είναι ιδιαίτερα ελκυστικοί προορισμοί για πολλούς Αφρικανούς μετανάστες, επειδή γνωρίζουν γαλλικά. Και τα γνωρίζουν επειδή ο τόπος τους ήταν σκλαβωμένος κάποτε σε Γάλλους ή Βέλγους.
Ενα μικρό ποσοστό μαύρων αθλητών σε Εθνικές λευκών χωρών οφείλεται στην αγορά ή την πολιτική: Αφρικανοί και Κουβανοί αλλάζουν υπηκοότητα και εκμισθώνουν το ταλέντο τους. Μεγαλύτερο, θέλω να πιστεύω, είναι το ποσοστό του έρωτα. Παράδειγμα ο Εμμανουήλ Καραλής, που βιώνει τον ρατσισμό από έφηβος, γιατί ο Πυργιώτης πατέρας του αγάπησε γυναίκα από την Ουγκάντα. Και ο Κύπριος Μάριος Γεωργίου, νικητής στο μονόζυγο στο Ευρωπαϊκό της Γυμναστικής, γιος Κύπριου και Φιλιππινέζας που, σαν παθός, πρωτοστατεί στον αγώνα κατά του μπούλινγκ. Την ώρα που βραβευόταν κι ακουγόταν ο εθνικός μας ύμνος, ένιωθα πως ο λόγος του Σολωμού και η μουσική του Μάντζαρου γιάτρευαν τις πληγές που τους έχει ανοίξει η κατάχρησή τους από ναζιστές.
