Καλημέρα. Καλώς ήρθατε στο 2019. Λίγες ώρες προτού συμπληρωθούν τρία χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές, το παρελθόν έπαιρνε την εκδίκησή του στη Βουλή. Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ επανέφεραν το τανγκό της πόλωσης στο δημοψήφισμα του 2015 και –τι άλλο;– τη Novartis.
Για το 2015 οι εκλογείς έχουν εκδώσει όχι μία, αλλά δύο ετυμηγορίες: μία άγουρη, με ημιθανή ακόμη την πλάνη· και μία ώριμη, όταν είχε πια φανεί το κόστος του δημοψηφισματικού τυχοδιωκτισμού.
Για τη Novartis, το δικαστικό βραχυκύκλωμα –ούτε σκάνδαλο ούτε σκευωρία– κάνει την υπόθεση να φαίνεται στα μάτια του μετρίως ενημερωμένου κοινού σαν βεντέτα του πολιτικού συστήματος. Η διαμάχη καταλήγει να αφορά μόνο τους ήδη στρατευμένους.
Ξανακοιτώντας το μενού μιας θερινής αναμέτρησης.
Τι ήθελε από τη συζήτηση στη Βουλή ο Μητσοτάκης; Να δείξει ότι το κόμμα του δεν αναγνωρίζει μονοπώλιο κοινωνικής ευαισθησίας και προοδευτικότητας στην Αριστερά. Να αναθερμάνει τη σχέση του με το πιστό του εκλογικό ποίμνιο –τους συνταξιούχους–, οι οποίοι αισθάνονται στο σταθερό τους εισόδημα το δάγκωμα του πληθωρισμού. Ηθελε, παρεμπιπτόντως, να αφυπνίσει και τα αντιΣΥΡΙΖΑ αντανακλαστικά του ακροατηρίου του, φέρνοντας στο κέντρο της σκηνής τον σταρ της μεγάλης αυταπάτης – αναγορεύοντας σε παράγοντα τον Βαρουφάκη.
Τι ήθελε ο Τσίπρας; Να χρησιμοποιήσει την απόφαση του δικαστικού συμβουλίου για τη Novartis για να συσπειρώσει το ακροατήριό του και να διχάσει τον αντίπαλο – επιχειρώντας και εριστική αντιγραφή φράσεων του Αντώνη Σαμαρά («θα σας πάω μέχρι τέλους»). Ηθελε να προκαλέσει τον Μητσοτάκη να μην κάνει τις εκλογές τώρα – όχι τόσο για να έχει ο ίδιος χρόνο ανάκαμψης, όσο για να έχει η κυβέρνηση χρόνο να φθαρεί στη στενωπό του πολεμικού χειμώνα.
Η μόνη έκπληξη ήταν ο τόνος στον οποίο ο πρωθυπουργός (ξανα)δεσμεύτηκε ότι θα εξαντλήσει την τετραετία. Αν ο Μητσοτάκης τηρήσει τη δέσμευση, ο Τσίπρας θα λέει ότι δεν έκανε τις πρόωρες επειδή τις φοβήθηκε. Αν ο Μητσοτάκης πάει σε πρόωρες, ο Τσίπρας θα πει ότι ο αντίπαλός του λύγισε από το βάρος των προβλημάτων και πάει να δραπετεύσει.
Αυτό που δεν είναι ακόμη σαφές είναι τι θα πει ο έχων την πρωτοβουλία, αν τελικώς προβεί το φθινόπωρο στο εκλογικό του διάβημα. Ποια δικαιολογία θα είναι αρκετά ισχυρή για να άρει τόσους αλυσιδωτούς όρκους στη θεσμική ανάγκη εξάντλησης της τετραετίας; Πάντως, όχι η τοξικότητα.
Τόσο ξεχειλωμένη, αλλά όχι τόσο πολωμένη όσο την περιμέναμε, η αναμέτρηση δεν είχε αποκρυσταλλωμένα εκλογικά διλήμματα. Εκτός αν το μενού των εκλογών αποδειχθεί τόσο «βίγκαν».
