Τι περιμέναμε να μάθουμε από τη δικαστική έρευνα που δεν το ξέραμε ήδη; Περιμέναμε, μήπως, από τους δικαστές να πληροφορηθούμε τη στάθμη της θεσμικής κουλτούρας του υπουργού που αποφαινόταν από το πεζοδρόμιο για την ενοχή πολιτικών προσώπων;
Πολλοί από τους χειρισμούς που απαιτήθηκαν για να υφανθεί η «υπόθεση Νovartis» ήταν –περιέργως– ημιδιαφανείς. Εγιναν μέρα μεσημέρι. Οι επισκέψεις υπουργών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στον Αρειο Πάγο. Η ευκολία με την οποία κυβερνητικοί παράγοντες απήγγειλαν καταδίκες επικαλούμενοι μυστικό ανακριτικό υλικό. Η αμελλητί διοχέτευση αυτού του υλικού σε συγκεκριμένα media. Ολη αυτή η μεθοδολογία εκτυλισσόταν φανερά. Οι αποκαλύψεις που ακολούθησαν –καταγγελίες μαρτύρων που έπαψαν να συνεργάζονται, μαρτυρίες δικαστικών λειτουργών και, βεβαίως, κασέτες– απλώς επιβεβαίωσαν αυτά που διαδραματίζονταν σε κοινή θέα.
Παρότι απαλλάσσεται για τον «κορμό» της υπόθεσης Novartis, ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης θα λογοδοτήσει στους δικαστές του για αδικήματα πολύ βαριά για απόμαχο δικαστικό λειτουργό – για κατηγορίες που δεν δικαιολογούν πανηγυρισμούς. Το φαινόμενο Παπαγγελόπουλος, όμως, δεν επιδέχεται μόνο ποινική αξιολόγηση. Συνιστά ένα πολιτικό και θεσμικό προηγούμενο που στιγμάτισε μια οριακή στιγμή της τρίτης ελληνικής δημοκρατίας.
Τι σημαίνει «δικαίωση» για το σύστημα εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ;
Δεν είναι το μερικώς απαλλακτικό βούλευμα κι ένα εφαλτήριο πολιτικής αντεπίθεσης για το σύστημα εξουσίας που δοκίμασε να ποινικοποιήσει την πολιτική ζωή – και να πολιτικοποιήσει την ποινική δικαιοσύνη; Δεν δικαιούται τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ να απαιτεί συγγνώμες για τις πρακτικές που εισήγαγε από έναν κλάδο της εισαγγελικής Δεξιάς – από σύστημα που προοριζόταν να εκπληρώσει την αντισυστημική του επαγγελία;
Με δύο υπουργούς του υπόδικους, είναι δύσκολο να δει κανείς το έδαφος της «δικαίωσης». Είναι, όμως, βέβαιο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα εκλάβει έτσι την απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου – και έτσι θα προσπαθήσει να την εκμεταλλευτεί.
Τι θα σημάνει η επιστροφή του στη ρητορική της αυτοδικαίωσης για τη «χειρουργική» Παπαγγελόπουλου; Τι θα σηματοδοτήσει η απενοχοποίησή του για την πολακική δικονομία – «να βάλουμε δυο-τρεις φυλακή, για να κερδίσουμε τις εκλογές»; Πόσο ελκυστικός θα είναι έτσι ο αναπαλαιωμένος ΣΥΡΙΖΑ ως εκλογικό προϊόν;
«Δικαίωση» για την αξιωματική αντιπολίτευση σημαίνει επιστροφή σε ένα γκρίζο παρελθόν που το κόμμα δεν θα έπρεπε να περιμένει ούτε τη Δικαιοσύνη ούτε τη θεσμική ορθότητα για να το αποκηρύξει.
