Το να προσφεύγεις σε πρόωρες εκλογές για να εγγυηθείς τη σταθερότητα είναι σαν να καταφεύγεις στο τσίπουρο για να εξασφαλίσεις νηφαλιότητα.
Το παράδοξο φαίνεται πιο έκδηλα στην αντίδραση της αντιπολίτευσης. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ζητάει, ας πούμε, να τεθεί «σε διαρκή συνεδρίαση το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής». Ζητάει να υποκατασταθεί η εξωτερική πολιτική της χώρας από ένα οιονεί συνδικαλιστικό όργανο φατριαστικού σπαραγμού. Ζητάει δηλαδή να προκαλέσει η χώρα στον εαυτό της το σενάριο που πρέπει πάση θυσία να αποφύγει: να εμφανιστεί εσωτερικά βραχυκυκλωμένη σε όσους σκέφτονται να δοκιμάσουν την άμυνά της.
Φυσικά, ούτε τη μία ούτε την άλλη εκλογική ρητορική πρέπει να πάρει κανείς τοις μετρητοίς. Η κυβερνητική προσπάθεια να χρεωθεί η –αενάως τοξική– αντιπολίτευση τις πρόωρες υποκρύπτει τη θεμιτή αγωνία για τις μεσοπρόθεσμες επιπτώσεις του «πολιτικού κινδύνου» στην οικονομία. Η ίδια βαριά πληθωριστική κρίση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από την ανασφάλεια για το ποιος και πώς θα κυβερνά μετά την περιπέτεια των αλλεπάλληλων –πόσων;– εκλογών.
Πρόωρη εκκαθάριση και οικειοθελές βραχυκύκλωμα.
Αντιστοίχως, ο Τσίπρας δεν περιμένει από την κυβέρνηση να αυτοκτονήσει, παραιτούμενη πριν από την παραίτησή της, μετατρέποντας εαυτήν σε υπηρεσιακή. Περιμένει όμως να αποσείσει από πάνω του το βάρος των πρόωρων – παρότι τις ζητάει. Περιμένει να προκαλέσει γύρω από την κυβέρνηση ένα νέφος απονομιμοποίησης πριν από την κάλπη.
Εβγαινε ο χειμώνας χωρίς εκλογές; Δεν θα ήταν καλύτερο να μείνει στο πηδάλιο ένας κυβερνητικός σχηματισμός που, παρά τη λελογισμένη φθορά του, διαθέτει ισχυρά κοινοβουλευτικά και κοινωνικά ερείσματα για να περάσει την τρικυμία;
Η συζήτηση είχε ενδιαφέρον. Μέχρι προχθές. Μέχρι να πυροδοτηθεί, δηλαδή, μια προεκλογική νομοτέλεια από την οποία είναι δύσκολο πια να βγουν τα κόμματα – και κυρίως το κόμμα εκείνο που έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων.
Δεν είναι μόνο η ατμόσφαιρα που δύσκολα αναστρέφεται. Είναι κυρίως ότι η εσπευσμένη εκκαθάριση της εκλογικής εκκρεμότητας έχει τεθεί ως υπαρξιακή ανάγκη. Η εξάντληση της τετραετίας έχει ήδη παρουσιαστεί ως ρίσκο εξάντλησης της χώρας.
Αν Μητσοτάκης και Τσίπρας έπαιζαν ποδόσφαιρο, θα τους ταίριαζε εκείνο το αθλητικογραφικό κλισέ που λέει: Εδώ που έχει φθάσει το ματς, «τα συστήματα πάνε περίπατο».
