Για πολλά μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Τσίπρα. Οχι όμως για επικοινωνιακή ένδεια. Η πρεμιέρα του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, που ο πρόεδρός του μονοπώλησε με μια ομιλία μιάμισης ώρας, ήταν κατάστικτη από συμβολισμούς. Ηθελημένους και αθέλητους.
Τι είπε; Είπε ένα μπουκέτο από συνθήματα που είχαν ήδη τεθεί σε κυκλοφορία όταν ακόμη ο ίδιος ήταν στο μαθητικό της ΚΝΕ («σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη», «η Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας», «ο ήλιος πάνω από την Ελλάδα»). Είπε και φρέσκα συνθήματα όπως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ηγείται από το 2008, δεν είναι «κόμμα συζύγων της εξουσίας, αλλά εραστών της Δικαιοσύνης». Θύμισε έτσι στο ακροατήριό του τι υπέστη το σώμα της Δικαιοσύνης, όταν η διακυβέρνησή του είχε εξαπολύσει την πολιτική της λίμπιντο στους αρμούς της εξουσίας.
Απολογισμός ενός συνεδριακού μονολόγου.
Αυτά, όμως, είναι περασμένα. Το θέμα είναι τι λέει τώρα ο πρώην πρωθυπουργός. Τι έμαθε; Πώς τον άλλαξαν τα τρία χρόνια μετά την ήττα του; Και πώς έχει μεταβολίσει προγραμματικά την εμπειρία του;
Στο Τάε κβον ντο εμφανίστηκε ένας Τσίπρας που, όπως παλιά, είχε στηρίξει την επαγγελία του στα ξεψηφίσματα. Τώρα δεν υπάρχει μνημόνιο για να σκίσει και ΕΝΦΙΑ για να καταργήσει. Υπάρχει όμως νόμος Χατζηδάκη για τις εργασιακές σχέσεις, Ασφαλιστικό Τσακλόγλου, νόμος Κεραμέως, για την ελάχιστη βάση εισαγωγής, πανεπιστημιακή αστυνομία, ΔΕΗ, που πρέπει να επανακρατικοποιηθεί.
Στη σκηνή του συνεδρίου ο Τσίπρας, όπως παλιά, υποσχέθηκε διαγραφές χρεών (λες και δεν ήταν ήδη ανεπίστρεπτες οι επιστρεπτέες). Προσλήψεις σε Υγεία. Προσλήψεις σε Παιδεία. Λιγότερη δουλειά (35ωρο) με τα ίδια λεφτά. Ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια.
Ο άνθρωπος που είχε κερδίσει την εξουσία στη στιγμή του χρεοκοπικού κλονισμού της δημοκρατίας, εμφανίζεται να τη διεκδικεί ξανά με την ίδια συνταγή. Εχοντας κυβερνήσει για πάνω από τέσσερα χρόνια, λέει περιφρονητικά ότι δεν τον ενδιαφέρει η «διαχείριση». Πολύ παλιός για να μπορεί να αυτοδιαφημίζεται ως ανατροπέας, αλλά και πολύ αμετανόητος για να μπορεί να προβάλλει ως έμπειρος διαχειριστής, ο Τσίπρας μεγαλώνει απαράλλαχτος. Και συντηρεί το κόμμα σαν χυτήριο των μετεφηβικών του διαψεύσεων.
