Κλείστε τους ουρανούς. Κλείστε τις στρόφιγγες. Ο Ζελένσκι έχει και δίκιο και άδικο να ζητάει από τους Δυτικούς –και κυρίως από τη Γερμανία– να κόψει τουλάχιστον τη χρηματοδότηση προς το καθεστώς της Μόσχας.
Αδικο έχει ο Ζελένσκι γιατί μια παρόξυνση των παρενεργειών του πολέμου, σαν αυτή που θα προκαλούσε η απότομη διακοπή του ρωσικού αερίου, θα απειλούσε να διασπάσει το μέτωπο της Δύσης. Οι κοινωνίες θα υπέφεραν. Οι κυβερνήσεις θα πιέζονταν. Η Ουκρανία θα κινδύνευε να χάσει τη συμμαχική ισχύ που τώρα τη στηρίζει με όλους τους τρόπους, εκτός της άμεσης πολεμικής εμπλοκής της.
Η διπλωματικά αψυχολόγητη απόφαση του Ζελένσκι να μη δεχθεί τον Γερμανό πρόεδρο στο Κίεβο δεν εκφράζει μόνο την ουκρανική αγανάκτηση για τη στάση της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής χώρας – που λογίζεται σαν λιπόψυχη. Από τη σκοπιά του σφαγιαζόμενου, η ανάγκη του συμμάχου του να αποφύγει ένα ενεργειακό σοκ θεωρείται δισταγμός πολυτελείας.
Το άγαρμπο διάβημα του Ουκρανού προέδρου, όμως, είχε και τον χαρακτήρα της προσωπικής αποδοκιμασίας προς τον Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ. Στον πρόεδρο της Γερμανίας καταλογίζεται ότι, ως υπουργός Εξωτερικών, επέλεξε τον κατευνασμό της Μόσχας και την πολιτική της πύκνωσης των οικονομικών δεσμών, που κατέληξαν στην εξάρτηση της χώρας του από τους ρωσικούς πόρους.
Η άρνηση Ζελένσκι και το υπαρξιακό ερώτημα για τη Δύση.
Ο Σταϊνμάγερ αναγνώρισε ότι ήταν λάθος οι εκτιμήσεις του. Ηταν, άραγε, μόνο δικό του το «λάθος»; Δεν είχαν όλοι στη Δύση πιστέψει ότι η καλλιέργεια των οικονομικών σχέσεων θα δημιουργούσε αυτομάτως διαύλους πολιτισμικής επιρροής ακόμη και με εχθρικά καθεστώτα;
Δεν είχαν πιστέψει ότι μια χώρα που ανοίγει στα δυτικά προϊόντα θα ανοίξει, αργά ή γρήγορα, και στις δυτικές αξίες;
Σήμερα αυτή η προσδοκία, που αποτελούσε σταθερό οδηγό για πάνω από δύο δεκαετίες, μοιάζει αφελής. Η μεταμορφωτική δύναμη της παγκοσμιοποίησης φαίνεται σαν να εξαντλήθηκε στα θηριώδη γερμανικά Καγέν με τα οποία κυκλοφορούσαν οι Ρώσοι ολιγάρχες. Οι «δίαυλοι» μετατρέπονται σε όπλο με το οποίο ο Πούτιν εκβιάζει τη Γερμανία, που καθηλώθηκε μόνη της σε μια σχέση εξάρτησης με τον αντίπαλο.
Hταν άραγε λάθος το δόγμα στο οποίο βασίστηκε η πολιτική (και) του Σταϊνμάγερ; Πρέπει να επιστρέψουμε σε έναν κόσμο όπου, στη θέση της διασύνδεσης και του ανοίγματος, θα επιστρέψει ως αξία η εθνική αυτάρκεια;
Μια τέτοια οπισθοδρόμηση θα είναι ιστορικό επίτευγμα για τον Πούτιν.
