«Σε γνώση των ανακριτικών υπηρεσιών της αστυνομίας περιήλθε ένα περιστατικό μεταξύ δύο ατόμων… Το περιστατικό αφορά ένα άτομο που χαστουκίζει ένα άλλο. Το άτομο που εμπλέκεται έχει αρνηθεί να υποβάλει αναφορά».
Η γραφειοκρατική χλωρίνη στην ανακοίνωση της Αστυνομίας του Λος Αντζελες ξασπρίζει το γεγονός. Ατομο ραπίζει άτομο. Ομως, πόσο παραπλανητική καταλήγει αυτή η αφαίρεση όταν πρόκειται για το «περιστατικό» που ήδη προκαλούσε έναν κατακλυσμό από παρασημασιοδοτήσεις τη στιγμή που συνέβαινε – προτού καλά καλά ακουστεί τι φώναζε ο Γουίλ Σμιθ στον Κρις Ροκ μετά το χαστούκι;
Τι είναι ο ηθοποιός που χαστουκίζει; Θύμα μιας βάναυσης προσβολής που χλεύαζε την ίδια την ασθένεια της συζύγου του; Ή θύτης που, αντί να απαντήσει έλλογα, έδωσε τον λόγο στις ορμόνες του; Είναι, όπως ο ίδιος εξήγησε, ελέω θεού «προστάτης» πλασμάτων που θα ήταν ανυπεράσπιστα χωρίς την πυγμή του; Ή ένας κυκλοθυμικός νταής που, αφού κάτσει η αδρεναλίνη, βάζει τα κλάματα; Τι είναι ο μαύρος σταρ; Θύμα μιας αέναης φυλετικής καταπίεσης, από την οποία δεν μπορεί παρά να κατάγονται ακόμη και τα προσωπικά του «ξεσπάσματα»; Ή φορέας και ο ίδιος της πατριαρχικής επιβολής, που ακόμη δικαιολογεί την κουτσαβακική βία σαν υπό εξαφάνιση ιπποσύνη;
Τι είναι ο χαστουκιστής; Θύμα ή θύτης;
Το πιο επίκαιρο σε αυτό το μικρομέγαλο γεγονός είναι η στάση εκείνων που, προκειμένου να μη βάλουν τον εαυτό τους στο δίλημμα, καταφεύγουν στο πρόχειρο άλλοθι της εικονικότητας. Ηταν στημένο, λένε – όπως λένε για άλλες, πιο οδυνηρές εικόνες, «είναι όλα προπαγάνδα».
Είναι βολική αυτή η άρνηση. Οταν όλα είναι στημένα, απαλλάσσεις τον εαυτό σου από την προσπάθεια να ξεχωρίσει το αληθινό από το ψεύτικο. Και το καλό από το κακό. Ο κόσμος συστέλλεται έτσι στο οπτικό πεδίο του αστυνομικού που νόμιζε ότι γίνεται «αντικειμενικός» επιπεδώνοντας το γεγονός: περιστατικό ατόμου με άτομο.
Η απόδραση στην εικαζόμενη εικονικότητα (δεν υπάρχει αυτό που βλέπω) και η επανάπαυση στα σκοροφαγωμένα στερεότυπα (βλέπω ένα λεβέντη) είναι οι δύο όψεις της μετανεωτερικής νωθρότητας. Δύο τρόποι για να παραιτείσαι από την κατανόηση μιας δυσανάγνωστης πραγματικότητας.
Οπως ήξερε ένας ομότεχνος του χαστουκιστή, η πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ στεγανή στο θέαμα. «Οταν είδα για πρώτη φορά τον Χίτλερ, με αυτό το γελοίο μικρό μουστακάκι», είχε πει κάποτε ο Τσάρλι Τσάπλιν, «νόμιζα ότι αντέγραφε εμένα».
