Αυτοί που λένε ότι δεν πρέπει να στρατευόμαστε σε ψυχροπολεμικές γραμμές έχουν κάπου δίκιο, χωρίς να το ξέρουν. Δεν είμαστε από τη μία οι δημοκρατίες και από την άλλη ο πουτινισμός. Ο πουτινισμός έχει προλάβει να διαβρώσει τα σύνορα των δημοκρατιών πολύ προτού πατήσει τα σύνορα της Ουκρανίας.
Μας το επισήμαναν οι οπαδοί της Τσέλσι, που στα τελευταία ματς επιμένουν να τραγουδούν ρυθμικά το όνομα του Ρόμαν Αμπράμοβιτς. Μας το θύμισε με πιο οδυνηρό τρόπο ο Βρετανός πρωθυπουργός με τη βάναυση σύγκρισή του: Οι Βρετανοί, είπε ο Μπόρις Τζόνσον, επέδειξαν «ένστικτο ελευθερίας» όμοιο με των Ουκρανών όταν ψήφισαν υπέρ του Brexit.
To Brexit, που ήταν η σκάλα για να αναρριχηθεί ο Τζόνσον στην πρωθυπουργία, υποδαυλίστηκε από τις διαδικτυακές επεμβάσεις της Μόσχας.
Το Λονδίνο είχε «αλωθεί» πριν από το Κίεβο.
Ο Μπόρις, που ως δήμαρχος του Λονδίνου έδειχνε κτηματομεσιτικό ζήλο για την προσέλκυση ρωσικού χρήματος στα ακίνητα της πρωτεύουσας, δίνει τώρα όρκους ιστορικής αναμέτρησης με την «τυραννία» του Πούτιν.
Οσο εύκολα το λέει, τόσο δύσκολο είναι το κάνει. Το πρόβλημα δεν είναι οι βίλες και τα κότερα, στα οποία εστιάζει με σαπουνοπερετικό οίστρο τώρα ο φακός των media. Το πρόβλημα δεν είναι καν οι ρωσικής προέλευσης χορηγίες προς τους Τόρηδες και τα στελέχη της συντηρητικής ελίτ που υπηρετούν στις διοικήσεις ρωσικών επιχειρήσεων. Το πρόβλημα είναι ότι –όπως επισημαίνει σε ένα διαφωτιστικό ρεπορτάζ του στον New Yorker ο Πάτρικ Ράντεν Κιφ– όλο το Λονδίνο έχει στηθεί για να λειτουργεί ως τεράστιο πλυντήριο.
Οι θεσμοί της «ελεύθερης αγοράς» έχουν προσανατολιστεί για να υποδέχονται τα ρούβλια και να κρύβουν την προέλευσή τους μέσα σε εξεζητημένα εταιρικά κελύφη. Οι θεσμοί της «ανοιχτής κοινωνίας» –όπως τα media, τα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα, ακόμη και τα ποδοσφαιρικά σωματεία– είναι εξίσου προσπελάσιμοι από τη ρωσική ολιγαρχία. Ακόμη και ο θεσμός της Δικαιοσύνης επιστρατεύεται από παράγοντες σαν τον Αμπράμοβιτς για να περιορίσουν την ελευθερία του λόγου, με εκφοβιστικές αγωγές κατά δημοσιογράφων στην ίδια την κοιτίδα του φιλελευθερισμού.
Το οικονομικό και θεσμικό βεληνεκές αυτής της διείσδυσης κάνει τον πολιτισμικό ιμπεριαλισμό του κομποσκοινίου να μοιάζει πτωχοπροδρομικός. Αν η Δύση θέλει, όπως λέει ο Τζόνσον, να νικήσει την τυραννία, πρέπει να αλλάξει και η ίδια. Πρέπει να αναγνωρίσει πως ο καπιταλισμός των υπεράκτιων σκιών και της «χρυσής βίζας» είναι αυτοκαταστροφικός.
