Για κάποιους όλα είναι «ιδεολογικά». Oλα στη ζωή –στην ειρήνη και, κυρίως, στον πόλεμο– πρέπει να μετριούνται με τη μεζούρα του δόγματος.
Με αυτή τη μεζούρα, ο πρόξενος Ανδρουλάκης είχε κατηγορηθεί ότι δοκίμασε «να ξεπλύνει τους νεοναζί». Μίλησε για μια παραστρατιωτική ομάδα, που έχει κατηγορηθεί για εγκληματική δράση, χωρίς να την παρουσιάσει όπως οι επικριτές του: Χωρίς να την αναγορεύσει σε αρνητικό πρωταγωνιστή ενός ιστορικού γεγονότος, παρότι ο ρόλος της σε αυτό είναι περιθωριακός.
Ας πούμε ότι οι επικριτές του προξένου έχουν δίκιο. Ας πούμε ότι δρα στη Μαριούπολη και μια νεοναζιστική οργάνωση, που, οι ίδιοι, ως ιδεολόγοι, αισθάνονται ιερό χρέος να αναθεματίσουν. Τι αισθάνονται άραγε οι ίδιοι ιδεολόγοι για το επιτιθέμενο καθεστώς;
Τι τους δείχνει η μεζούρα των ευαισθησιών τους; Πώς θα ταξινομούσαν «ιδεολογικά» τον πουτινισμό; Πώς θα χαρακτήριζαν, όχι μόνο τον τρόπο που χρησιμοποιεί τη στρατιωτική του ισχύ, αλλά και το πώς εξουσιάζει τους ίδιους τους Ρώσους;
Ο πρόξενος της Ελλάδας στη Μαριούπολη και οι επικριτές του.
Ο εκπρόσωπος της Ελλάδας που έφτασε να κατηγορηθεί ως απολογητής του ναζισμού είχε μόνο δυο λόγια αποστασιοποιημένου σαρκασμού να πει για τα «θρεντάκια και τα ποστάκια» των διαδικτυακών κατηγόρων του. Τη στιγμή του επαναπατρισμού του, είχε ακόμη πάνω τον ίσκιο του πολέμου. Είχε ένα σάστισμα στη φωνή. Αλλά όχι ταραχή.
Το σπάνιο στον πρόξενο Μανώλη Ανδρουλάκη ήταν ότι όσα κατάφερε να πει με τρεμάμενη φωνή δεν ήταν στιγματισμένα από τρόμο. Το αντίθετο. Είναι το υπόδειγμα του ανθρώπου που παρότι έζησε μια στιγμή εξάρθρωσης του κόσμου («ξέρετε πώς είναι να γίνεσαι μάρτυρας σε περισυλλογή ανθρώπινων μελών;») δεν έχασε τον τρόπο να αρθρώνει το βίωμα. Οχι ως ανταποκριτής της αγριότητας. Αλλά ακόμη και ως φίλος της Ρωσίας, που, χωρίς χρεία καταφυγής στο μίσος, αισθάνεται ότι αυτός ο πόλεμος δεν καταστρέφει τους αμυνόμενους περισσότερο απ’ όσο καταστρέφει τους επιτιθέμενους.
Κάποιοι λένε ότι, παρά το τέλμα του στο πεδίο, ο εισβολέας έχει ακόμη ένα αποτρόπαιο πλεονέκτημα. Είναι έτοιμος για περισσότερη βία στο εξωτερικό, αλλά και για περισσότερη κακουχία στο εσωτερικό του. Αντέχει περισσότερο απ’ ό,τι οι καλομαθημένες κοινωνίες της Δύσης – οι εθισμένες στην απόλεμη ευημερία.
Ο εκπρόσωπος της Ελληνικής Δημοκρατίας στη Μαριούπολη τους διαψεύδει. Το σθένος του δείχνει ότι η δημοκρατία –και η βιβλιογραφία της– δεν σε κάνει πιο εύθραυστο. Δεν σε αφήνει άοπλο.
Δύναμη δεν είναι να βομβαρδίζεις μαιευτήρια. Δύναμη είναι να τα ξαναχτίζεις.
