Αυτή η περιγραφή όμως θα ήταν μίζερη και παραπλανητική. Θα της διέφευγε ότι για πρώτη φορά μετά πάρα πολύ καιρό τα τρία μεγαλύτερα κόμματα κινήθηκαν στην ίδια γραμμή – και μάλιστα σε τόνους που δεν δυναμίτισαν τη συμφωνία τους επί της ουσίας.
Με μια μικρή δόση υπερβολής, θα μπορούσε να πιστώσει κανείς στα ακούσια επιτεύγματα του Πούτιν ότι ευθυγράμμισε και τις κυρίαρχες ελληνικές πολιτικές δυνάμεις στην εξωτερική πολιτική. Ηταν η ομόθυμη καταδίκη της εισβολής όσο αυτονόητη φαίνεται εκ των υστέρων; Και ναι και όχι. Η κοινή γνώμη έδειξε από την πρώτη στιγμή να αντιδρά ψυχολογικά στον πόλεμο, με τρόπο μάλλον απροσδόκητο, αν αναλογιστεί κανείς τις φιλορωσικές ροπές που κατά καιρούς κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις. Η βία της πραγματικότητας εξανέμισε τις φρονηματικές αγκυλώσεις. Τα κόμματα ακολούθησαν την πηγαία στροφή.
Ηταν αυτονόητη η ρητή καταδίκη της εισβολής από τον ΣΥΡΙΖΑ;
Ναι, η συντριπτική καταδίκη ήταν αναμενόμενη για τον Μητσοτάκη, όχι μόνο για λόγους προσωπικής συγκρότησης, αλλά και λόγω της παραταξιακής παράδοσης, που ο ίδιος δεν παρέλειψε να επικαλεστεί. Μπορεί στα κάτω χρονοντούλαπα της Ν.Δ. να εγκαταβιούν πυθίες της ορλωφικής μυθολογίας. Η συγκυρία όμως τους υποχρέωσε σε σχετική αλαλία.
Οχι, η καταδίκη δεν ήταν αναμενόμενη από την πλευρά του Τσίπρα. Αν έχει κανείς παρακολουθήσει τι λέγεται και τι γράφεται την τελευταία εβδομάδα στον χώρο της Αριστεράς, θα αισθάνθηκε ότι το κομματικό ακροατήριο της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει χειραφετηθεί από τα αντιδυτικά του στερεότυπα. Τα πρώιμα συμψηφιστικά κηρύγματα των ευρωβουλευτών του κόμματος· ο επιτήδειος πασιφισμός («να σκοτώνονται οι λαοί» χωρίς να λέμε ποιος τους σκοτώνει) των κομματικών φύλλων· οι δηλώσεις «κατανόησης» για τα κίνητρα του εισβολέα που εκτόξευαν επιδραστικές φωνές της παρασυριζαϊκής περιφέρειας στα κοινωνικά δίκτυα: Ολα έδειχναν ότι το κόμμα τραβούσε τον Τσίπρα από το μανίκι. Του ζητούσε μια πολύ πιο αποστασιοποιημένη στάση, από την απλή επιφύλαξη μόνο για την αποστολή στρατιωτικού υλικού.
Το γεγονός ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν ενέδωσε σε αυτές τις τάσεις είναι είδηση. Είναι εξαίρεση στη ρουτίνα των λαϊκιστικών αυτοματισμών. Μπορεί κανείς να υποτιμήσει τη στάση του, τσιμπολογώντας τις ναΐφ σοφιστείες του για «Ανατολή, Δύση, Βορρά και Νότο». Αλλά θα έχει έτσι υποτιμήσει και το γεγονός ότι το κομματικό σύστημα βρήκε χάρη στο Ουκρανικό κοινή πυξίδα.
Το κρίσιμο στη γραμμή του Τσίπρα δεν είναι οι αποστάσεις που τήρησε. Είναι η απόσταση που χρειάστηκε να διανύσει για να φτάσει να ομολογήσει πού «ανήκομεν».
