Οποιος παρακολούθησε τη συνέντευξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη δεν μπορεί παρά να είδε ότι το πρόβλημά του δεν είναι (μόνο) το δεύτερο χέρι πασοκικού μπογιατίσματος στην πρόσοψη. Το πιο βαρύ του πρόβλημα είναι ότι, ενόψει του τεχνητού πολιτικού κινδύνου που ο ίδιος δημιούργησε με την απλή αναλογική, δεν μπορεί να εντάξει τον εαυτό του σε ένα πειστικό σενάριο διακυβέρνησης.
Στο πολιτικό και θεσμικό βραχυκύκλωμα που εκείνος μεθόδευσε, δεν μπορεί να είναι η λύση. Δεν μπορεί, γιατί δεν του βγαίνουν ούτε οι αριθμοί, ούτε οι ενδεχόμενοι συνεταιρισμοί. Αντιθέτως, ο αντίπαλός του μπορεί άνετα να μονοπωλεί τη διέξοδο στην ομαλότητα – τόσο άνετα, ώστε να προσπερνά την πρώτη κάλπη σαν διαδικαστική όχληση· σαν να μην ήταν κανονική –και κανονικώς αστάθμητη– κάλπη.
Τι εκλογικό κεφάλαιο έχει ένα κόμμα εξουσίας όταν δεν βρίσκει άθροισμα πλειοψηφίας; Και τι θα σημάνει για την ηγεσία του κόμματος μια δεύτερη –και, αλυσιδωτά, μια τρίτη– ήττα; Κανένας εσωκομματικός σωφρονισμός δεν αρκεί για να σιδερώσει αυτά τα ερωτήματα.
