Εργοδότης; Στις πλατφόρμες, ποιος είναι ο εργοδότης; Πόσο εργοδότης είναι αυτός που μισθώνει μέσω άλλης εταιρείας εργαζομένους τους οποίους «βλέπει» μόνο σαν παλλόμενες κουκκίδες στον ψηφιακό χάρτη; Που τους αξιολογεί μόνο μέσω GPS, μετρώντας πόσα πακέτα παραδόθηκαν, πόσα χιλιόμετρα διανύθηκαν, σε πόση ώρα;
Μια επιχείρηση διανομής φαγητού που δεν παράγει φαγητό μπορεί να δεσπόζει επί των πελατών της –που παράγουν φαγητό– πουλώντας μόνο τη διασύνδεσή τους με τους καταναλωτές του φαγητού. Και μπορεί να διατηρεί τη δεσπόζουσα θέση χωρίς να έχει εργασιακό «χώρο»· χωρίς στόλο· χωρίς κανονικούς εργαζομένους.
Αυτή τη νέα παγκόσμια πραγματικότητα –που δεν αφορά μόνο τα οικεία παιδιά με τα παπάκια– το εγχώριο πολιτικό σύστημα προσπαθεί να την υποτάξει στα παλιά του ένστικτα. Για τις πλατφόρμες φταίει ο υπουργός. Η Ξενογιαννακοπούλου θα τις είχε δαμάσει, με έναν νόμο, ένα άρθρο. Ή ακόμη καλύτερα –όπως γράφεται– χωρίς νόμο. Με το παλιό πλαίσιο. Θα μάντρωνε την άυλη οικονομία με εγκυκλίους.
Αρα; Πρέπει να υποστούμε μοιρολατρικά την «αντικειμενική» τυφλότητα του εργοδοτικού αλγορίθμου; Πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα μιας εργασίας που θα είναι απλώς μη ανεργία;
Αν υπάρχει κάτι που ανέδειξε η κινητοποίηση για τα δικαιώματα των διανομέων, είναι αυτό που διαφεύγει από τη φιλολογία για τη μεσαία τάξη.
Από την αρχαϊκή πολιτική που επικαλείται σαν εργαλείο κοινωνικής δικαιοσύνης την κεφαλαιοποίηση των σχέσεων αίματος (γονικές παροχές), διαφεύγουν οι μαγκωμένοι στον τελευταίο κρίκο της ψηφιακής επισφάλειας που δεν έχουν –ούτε μπορούν με την εργασία τους να αποκτήσουν ποτέ– περιουσία. Από τις ηγεσίες που υπνωτίζονται με τα θυμιάματα της «συμπεριληπτικής ανάπτυξης», διαφεύγουν οι κουκκίδες.
