Οποιος νομίζει ότι η νεομητσοτακική Δεξιά είναι ακραία, πρέπει να αναρωτηθεί: Τι θα συνέβαινε με μιαν άλλη ηγεσία που θα επέτρεπε στα στελέχη να υποδαυλίσουν τα υπαρκτά ρεύματα της ξενοφοβίας στη βάση;
Τι θα συνέβαινε αν η ηγεσία δεν προσπαθούσε, έστω και σε δεύτερο χρόνο, να ορίσει τι μπορεί και τι δεν επιτρέπεται να λέγεται από νεοδημοκρατικά χείλη;
Η κομματική ηγεσία μπορεί, όχι απόλυτα, να ελέγξει τη φωνή του κόμματος. Δεν μπορεί όμως εν μια νυκτί, ή ακόμη και εν μια πενταετία, να μεταμορφώσει την κομματική βάση.
Δεν μπορεί όμως ούτε να αποδεχθεί μοιρολατρικά ότι θα αφήσει τους ανθρώπους να ζουν με τη φοβία ότι θα τους αλλοτριώσει το νηπιαγωγείο της γειτονιάς.
Δεν μπορεί να χάσει την ευκαιρία να δείξει τι συντελείται εκεί: Αυτό το νηπιαγωγείο είναι το πρώτο κύτταρο. Το εκκολαπτήριο μιας νέας, πλουσιότερης ελληνικότητας. Μιας εθνικής ταυτότητας που θα ανοίγεται για να χωρέσει νέα βιώματα. Νέα χρώματα.
