Ο καύσωνας και το ρεύμα· τα πρωθυπουργικά μπάνια και οι φωτιές· η Βόζεμπεργκ και η ενεργειακή κλάση της σαλάτας. Ολα γίνονται υλικό τής –επίσημης, μέσω ανακοινωθέντων– κομματικής αντιπαράθεσης. Ολα, μέχρι και οι γυναικοκτονίες. Απόδειξη ότι το χθεσινό έγκλημα ερμηνεύθηκε ως απότοκο του «σεξισμού των συντηρητικών δυνάμεων της πολιτικής και της εξουσίας» (Τσίπρας), για το οποίο «ο πρωθυπουργός πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του για δράση» (Γεννηματά). Στον ίδιο τόνο, οι «κυβερνητικές πηγές» απαντούν, ας πούμε, στον λαϊκισμό για τα μπάνια του πρωθυπουργού, με ίσο λαϊκισμό για τις βουτιές του Τσίπρα από τη θαλαμηγό το 2018.
Η έξαρση αυτής της ρητορικής –της καταστροφολογίας που, πριν από τη Βαρυμπόμπη, ακουγόταν σαν να καταριέται την καταστροφή επειδή αρνούνταν να συμβεί– επιβεβαιώνει ότι επιστρέφουμε στην ανώμαλη κανονικότητα του αενάως σπαρασσόμενου πολιτικού συστήματος. Του συστήματος που δεν μπορεί να συνεννοηθεί ούτε για την πανδημία, ούτε για την κλιματική αλλαγή, ούτε καν για το ευεργετικό μορατόριουμ των πλυντηρίων.
