Η φωτογραφία, ας πούμε, που κόμισε ο Κάρολος με τον πατέρα του ντυμένο ευζωνάκι το 1930 ήταν ένα έναυσμα για να σκεφτεί κανείς τα λοξά νήματα που ένωσαν τη μοίρα των ευρωπαϊκών εθνών τον προηγούμενο αιώνα. Ή η εξομολόγηση του παρουσιαστή της παρέλασης, μεγαλωμένου στη Γαλλία, για το βλέμμα των Γάλλων στο μετρό όταν η μητέρα του τον έντυνε μικρό τσολιά, ήταν μια μνεία ταιριαστή σε ένα έθνος που έμαθε εκ γενετής να μετράει τον εαυτό του στο βλέμμα των άλλων.
Μπορεί η επέτειος να ήταν συννεφιασμένη. Αλλά λειτούργησε, έστω και ως παρένθεση – σαν παύση από τον πολιτικό θόρυβο. Λειτούργησε ως καρουζέλ. Από τις εικόνες που περιστρέφονταν στην οθόνη του, ο καθένας έβρισκε κάπου να κρατηθεί. Εβρισκαν ένα θραύσμα να φυλάξουν ακόμη και εκείνοι που δεν άφησαν τον μιζεραμπιλισμό τους να αναπαυθεί ούτε για μια χρονιάρα ημέρα.
Μπορεί τα γενέθλια να έμοιαζαν με γιορτή σε σπίτι που δεν έχει ακόμη αεριστεί από πρόσφατο πένθος. Αλλά κανείς από όσους τα έζησαν, έστω και από μακριά, δεν θα τα ξεχάσει.
