Διαδικασίες; Μπορούμε να περιμένουμε τις διαδικασίες; Δεν είναι η ανάγκη για κάθαρση πολύ επείγουσα για να την εμπιστευθούμε στη βραδύτητα των δικονομικών τύπων; Δεν είναι τα τεκμήρια αθωότητας και οι παραγραφές άλλος ένας βρόχος στον λαιμό των θυμάτων – κι ένα διαβατήριο για να συνεχίσουν οι θύτες να κρατούν την εξουσία που καταχράστηκαν;
Η πείρα δείχνει πως η ζωή δεν περιμένει τη δικαιοσύνη. Οι καταγγελίες στα media ήταν μέχρι στιγμής αρκετές για να εξοστρακιστούν επαγγελματικά περίοπτες κεφαλές του θεάματος. Η κοινή γνώμη δείχνει και εδώ έτοιμη να διακινδυνεύσει παρενέργειες «κοινωνικής υπερδιόρθωσης» – να αφήσει την αγιότητα του σκοπού να υπαγορεύσει εν θερμώ τα μέσα της επίτευξής του.
Oμως, χωρίς την υπομονή που αξιώνει ο πρόεδρος του Σωματείου των Ηθοποιών, η επαναστατική παραφορά των καταγγελιών κινδυνεύει να εξαντληθεί μαζί με τη σκανδαλιστική της εμπορευσιμότητα. Χωρίς τη δικαιοσύνη, το κίνημα κινδυνεύει να εκπνεύσει μαζί με τα πρωτοσέλιδα που το καταχρώνται πορνογραφικά.
Αυτή τη δύσκολη άσκηση στην κουλτούρα της θεσμικής υπομονής, υπονομεύουν όσοι χρησιμοποιούν το κίνημα σαν κονσερβοκούτι πολιτικής μισαλλοδοξίας. Οσο σόλοικο είναι να ζητάει κανείς από τον Τσίπρα ευθύνες για όσα έκανε στα καμαρίνια ο κονφερασιέ του στο συλλαλητήριο του «Οχι», ή ο χονδρής κοπής υφυπουργός που του είχε φορέσει ο κυβερνητικός του εταίρος, άλλο τόσο ανορθόγραφο είναι να μετατρέπεται το #me_too σε #Μενδώνη_παραιτήσου.
Το κίνημα δεν κινδυνεύει από τη δικονομία. Κινδυνεύει από αυτόκλητους τιμωρούς που το στενεύουν στα μέτρα της ατζέντας τους. Κινδυνεύει απ’ όσους διεκδικούν το μονοπώλιο της ευαισθησίας, ενώ χρησιμοποιούν τα θύματα ως όργανα πολιτικής αντεκδίκησης.
