Δεν περιμένει κανείς να αλλάξουν τα κοινωνικά στερεότυπα από ένα διορισμό. Αν όμως πρόκειται να αλλάξουν, χρειάζονται υποδείγματα μεγάλης δημοσιότητας –ή, όπως λέγεται στη συνδικαλιστική αργκό, «ορατότητας»– που θα λειτουργήσουν ως καταλύτες μεταστροφής.
Η πάρα πολλή ορατότητα που διεκδικεί η περίπτωση Γιατρομανωλάκη –καθώς ο υφυπουργός έχει στην πρώτη εβδομάδα μεγαλύτερο μιντιακό αποτύπωμα από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο– μπορεί να αποδοθεί στις συνθήκες υπό τις οποίες υπηρετούσε ως γενικός γραμματέας. Βρισκόταν, λένε, τόσο καιρό σε συμπληγάδες επιτήρησης από τις δύο κεφαλές –την επίσημη και τη σκιώδη– του υπουργείου Πολιτισμού, ώστε να του συγχωρείται τώρα το πλεόνασμα εξωστρέφειας.
Για την ορατότητα, ισχύει ό,τι για την αγάπη: καλύτερα υπερβολική παρά καθόλου. Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα στελέχη της συμπολίτευσης δεν αντιδρούν πολύ αγαπησιάρικα σε αυτό που τους δείχνει η «ορατότητα». Αντιδρούν από φοβία πολιτικού κόστους. Αυτή τη φοβία αψήφησε ο διορισμός του ορατού υφυπουργού.
