Από την οπτική γωνία των λοιμωξιολόγων, που έχουν καθημερινή εμπειρία των νοσοκομείων, αυτοί οι προβληματισμοί φαίνονται ενδεχομένως περιττοί – ή, πάντως, δευτερεύοντες σε σχέση με τις δύσκαμπτες καμπύλες της επιδημιολογικής στατιστικής. Το γεγονός ότι οι ειδικοί έχουν αποκτήσει απευθείας σχέση με το κοινό φαίνεται να τους έχει δημιουργήσει την εντύπωση ότι λογοδοτούν και οι ίδιοι. Φαίνεται σαν να νιώθουν την ανάγκη να κάνουν και οι ίδιοι πολιτική· να ταΐσουν τώρα τις επιφυλάξεις τους στα media, ώστε να είναι σε θέση, στο στραβό σενάριο, να πουν «εγώ τα είχα πει».
Οποιος και αν έχει δίκιο, η ώσμωση πολιτικής και τηλεπιδημιολογίας αποβαίνει υπονομευτική και για τη μία και για την άλλη προσέγγιση. Ο καθένας ακούει ό,τι θέλει. Το ακροατήριο των φοβισμένων επιλέγει να πιστέψει τον Σύψα. Το ακροατήριο των κουρασμένων αρκείται στον Πέτσα και στα ρεβεγιόν των εννιά.
Αντί οι ηγεσίες –πολιτικές και επιστημονικές– να εμπνέουν ασφάλεια, προσβάλλονται οι ίδιες από την περιρρέουσα κόπωση. Η αθυμία είναι μεταδοτική.
