Το γεγονός ότι αυτό το αντιπολιτευτικό ρεύμα καταλήγει στον Σωτήρη Τσιόδρα –που καλείται από την αξιωματική αντιπολίτευση σε «απολογία» ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας– δεν είναι, βέβαια, τυχαίο. Ο καθηγητής ενσάρκωνε στο πρώτο κύμα της πανδημίας το νωπό κύρος ενός κράτους σημαδεμένου από οδυνηρά βραχυκυκλώματα. Εκείνος εκμαίευσε και συμβόλισε τη συλλογική εμπιστοσύνη.
Η καμπάνια που στοχεύει στην αποδόμηση της υγειονομικής πολιτικής δεν θα μπορούσε να μην τον περιλαμβάνει. Ο καθηγητής, παρά τον υπερκομματικό ρόλο του και την προσπάθειά του να αποτραβηχτεί από τη σκηνή, είναι ο φυσικός πολιτικός αντίπαλος.
Θα συντελεστεί έτσι η συνάντηση που μέχρι πρότινος κυκλοφορούσε μόνο ως σαρκαστικό μιμίδιο, αποκύημα δυστοπικής τρολιάς: ο Πολάκης θα ανακρίνει όντως τον Τσιόδρα.
Το ερώτημα δεν είναι ποιος θα βγει πολιτικά κερδισμένος από τη συνάντηση. Το ερώτημα είναι πόσοι Τσιόδρες θα απομείνουν μετά διατεθειμένοι να αναλάβουν δημόσιο ρόλο; Ποιος θα βάλει το κεφάλι στον πάγκο του χασάπη;
