Η φετινή κακοποίηση του Πολυτεχνείου, πάντως, αποδομεί και όσους φαντάστηκαν την επέτειο ως πεδίο «ιδεολογικής» και αστυνομικής αναμέτρησης με την Αριστερά. Αυτό που πολεμάνε δεν είναι πια εκεί. Εξέπνευσε. Ο μηρυκασμός του στερεοτύπου περί ηγεμονίας της Αριστεράς χρησιμεύει πλέον μόνον ως απόδειξη της ιδεολογικής υστέρησης όσων κάνουν πως το αντιστρατεύονται. Είναι εκείνοι που, από ιστορικό τζετ λαγκ, από φανατισμό ή από δημαγωγική σκοπιμότητα, επιμένουν να πετροβολούν έναν ίσκιο της Μεταπολίτευσης. Βλέπουν ηγεμονία εκεί όπου υπάρχουν μόνο οι σπασμοί μιας επιδειξιομανίας.
Το Πολυτεχνείο, ως κοινό δημοκρατικό κτήμα, ζει. Αλλά δεν κινδυνεύει πια από τους μεταπράτες του, οι οποίοι διαδήλωσαν χθες ότι έχουν χάσει το μονοπώλιο της νοηματοδότησής του. Δεν κινδυνεύει ούτε από τις ομόλογες εμφυλιακές ορέξεις των δεξιών υπονομευτών του.
Η καλή ανάγνωση μιας άσχημης επετείου είναι ότι τα τρία μεγαλύτερα κοινοβουλευτικά κόμματα έμειναν στο τέλος αμέτοχα της ασχήμιας.
