Ράλλυ Ακρόπολις: Η γέννηση του θρυλικού αγώνα και ο πρώτος νικητής

Πέτρες, σκόνη, υψηλές θερμοκρασίες, ειδικές διαδρομές σε συχνά δύσβατους ελληνικούς δρόμους συνθέτουν έναν αγώνα που δικαίως αποκαλείται το «Ράλλυ των Θεών».

Το Ράλλυ Ακρόπολις, μια από τις πιο απαιτητικές αυτοκινητικές δοκιμασίες παγκοσμίως, έχει ιστορία που ξεκινά από το 1951, όταν μια ομάδα οδηγών μετουσίωσαν την αγάπη τους για το αυτοκίνητο σε έναν αγώνα που είχε νικητή τον Πέτρο Περατικό, με ένα Fiat 1400. Το «Ελληνικό Ράλλυ», όπως ονομάστηκε, ήταν ο πρώτος μεταπολεμικός αγώνας, μια συνολική διαδρομή 1.923 χλμ. που είχε διάρκεια 43 ώρες. Ανάμεσά στους «πατέρες» του αγώνα ήταν ο Στ. Μουρτζόπουλος, ο Ν. Παπαμιχαήλ, ο Αλ. Δαρδούφας, ο Ν. Χατζηφωτίου, ο Π. Ησαΐας, ο Ν. Χρυσικόπουλος, ο Κ. Σπηλιωτάκης και ο Ν. Φιλίνης.

Οι συμμετέχοντες οδήγησαν τα αυτοκίνητά τους αρχικά στην Τρίπολη, από όπου και ξαναγύρισαν στη χερσόνησο της Αττικής, στους Αγίους Θεοδώρους. Στη συνέχεια, έφτασαν ώς την Καβάλα μέσω Λάρισας, Θεσσαλονίκης και Σερρών. Ως τέλος της «περιπέτειάς» τους ορίστηκε το γήπεδο του αθλητικού ομίλου της Κηφισιάς.

Στις 29 Ιανουαρίου του 1952 ο αντιπρόεδρος της ΕΛΠΑ και επικεφαλής της Μόνιμης Επιτροπής Αγώνων, Απόστολος Νικολαΐδης, πρότεινε στη Λέσχη να αναλάβει τη διεξαγωγή ενός αγώνα υπό την αιγίδα της. Πώς να έλεγε όχι, ύστερα από τόσα θετικά μηνύματα από την έκβαση του «Ελληνικού Ράλλυ» και την τεράστια ανταπόκριση του κοινού;

Η εκκίνηση του «Pάλι ΕΛΠΑ» δόθηκε την Πρωτομαγιά, από την πόλη των Ιωαννίνων, με τη συμμετοχή 19 αυτοκινήτων. Ηταν ένας μακρύς και δύσκολος αγώνας 2.600 χλμ., όπου οι οδηγοί από την πρωτεύουσα της Ηπείρου κατευθύνθηκαν στην Πελοπόννησο και στη συνέχεια πήραν τον δρόμο για τη Θεσσαλονίκη. Από εκεί έφτασαν στην Αλεξανδρούπολη, για να επιστρέψουν στη συνέχεια στην Αθήνα, όπου και τερμάτισαν στην Ιερά Οδό, εμπρός από το Πυριτιδοποιείο. Νικητές ήταν οι Τζόνι Πεσμαζόγλου και Νίκος Παπαμιχαήλ, με μια 8κύλινδρη Chevrolet.

Η γέννηση του Ράλλυ Ακρόπολις

Μετά το «Ράλλυ ΕΛΠΑ» το πάθος για τους αγώνες είχε διεισδύσει για τα καλά στη χώρα μας. Επομένως, ήταν μονόδρομος να διοργανωθεί και την επόμενη χρονιά. Το 1953 ήταν το πρώτο έτος που ο αγώνας έλαβε την ονομασία «Ράλλυ Ακρόπολις», με νικητές τους Nίκο Παπαμιχαήλ και Σπύρο Δημητράκο, με Jaguar XK 120.

Στις 29 Μαΐου του 1953, βράδυ Παρασκευής, ο μεγάλος αγώνας ξεκίνησε κάτω από τον Ιερό Βράχο, με τη συμμετοχή 26 αυτοκινήτων. Ηταν μια δοκιμασία σκληρή για όλους, αποτελούμενη από 1.728 χλμ. ασφάλτινων και χωμάτινων διαδρομών. Οπως και στο Ράλλυ ΕΛΠΑ, τα αυτοκίνητα ήταν χωρισμένα σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με τον κυβισμό του κινητήρα τους, που η καθεμία είχε την υποχρέωση να διατηρήσει κατά τη διάρκεια του αγώνα τη δική της μέση ταχύτητα. Η πρώτη κατηγορία έπρεπε να κινηθεί με 55 χιλιόμετρα την ώρα και η δεύτερη με 52, ενώ η τρίτη δεν μπορούσε να ξεπεράσει τα 48.

Αυτό δεν ήταν τόσο απλό όσο σήμερα ακούγεται, αφού οι απρόβλεπτες βλάβες και τα κακοτράχαλα χώματα πολλές φορές καθυστερούσαν τα αυτοκίνητα, αναγκάζοντάς τα να ταξιδεύουν συχνά πιο γρήγορα από τις προβλεπόμενες ταχύτητες, για να παραμείνουν στον αγώνα διεκδικώντας το καλύτερο.

Το πρώτο Ράλλυ Ακρόπολις περνούσε από 9 σταθμούς ελέγχου, «διατρέχοντας» τη βόρεια και την κεντρική Πελοπόννησο, καθώς και εκτεταμένο τμήμα της ηπειρωτικής Ελλάδας: Τρίπολη, Ολυμπία, Ρίο, Αντίριο, Ιωάννινα, Κοζάνη, Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Δελφούς. Ηταν μια αληθινή εκατόμβη για τα τότε αγωνιστικά, αφού τα 20 από αυτά εγκατέλειψαν, ανάμεσά τους και 6 από τα 7 που χαρακτηρίζονταν διεθνείς συμμετοχές (περισσότερες λεπτομέρειες για την ιστορία του Ράλλυ Ακρόπολις στο άρθρο των 4Τροχών).