Ένα κίτρινο τάπερ με καπάκι, όμοιο με εκείνο που υπάρχει ακόμα στο πατρικό μου, μερικές δισκέτες (είμαι σίγουρη ότι τις δικές μου τις πέταξα σε κάποια μετακόμιση μετά το Μιλένιουμ), μια μελόντικα, ημερολόγια τοίχου με γυμνές γυναίκες, «αθάνατες» ηλεκτρικές συσκευές που πια υπολειτουργούν ή έχουν πάρει από καιρό τον δρόμο της ανακύκλωσης. Το ντεκόρ και […]
