Να δεις όσο το δυνατόν περισσότερα. Να φορτώσεις τις βαλίτσες σου με χιλιάδες εικόνες, αντί για ψώνια από κάποιο εκπτωτικό εμπορικό κέντρο. Αλλά από πού ξεκινάει κανείς ένα road trip στις Ηνωμένες Πολιτείες; Ίσως από τη Δυτική Ακτή, γιατί εκεί η φύση έχει πολλά να προσφέρει· χρειάζεσαι αμέτρητο χρόνο για να ανακαλύψεις, έστω και στο ελάχιστο, την Καλιφόρνια. Αν και, με το που πατήσεις το πόδι σου στο έδαφός της, νιώθεις πως όλα γύρω είναι γνώριμα, σαν να τα έχεις ζήσει σε μια άλλη ζωή. Ύστερα σου μπαίνουν ιδέες για ένα πιο μεγάλο ταξίδι, και στη συνέχεια για ένα ακόμα πιο μεγάλο, περνώντας και στις γειτονικές πολιτείες, με αφετηρία και τερματισμό το Λος Άντζελες. Παίρνεις πληροφορίες από το ίντερνετ, επιστρατεύεις την τεχνητή νοημοσύνη, αναλώνεσαι για μέρες στους χάρτες της Google, μετρώντας τις διαδρομές σε μίλια και σε ώρες προκειμένου να χαράξεις την πορεία σου, ενώ, ως παλαιότερος, καταφεύγεις στους έντυπους οδηγούς της Lonely Planet, τους οποίους φυσικά δεν θα βρεις στα ελληνικά βιβλιοπωλεία. Είναι τόσες οι πληροφορίες και οι λεπτομέρειες που πρέπει να γνωρίζεις όταν σχεδιάζεις ένα τέτοιο ταξίδι, αλλά εδώ παρατίθενται μόνο μερικές, για τη διευκόλυνση κάποιου επίδοξου ταξιδιώτη που θα ενδιαφερόταν να ακολουθήσει τη δική μας πορεία.
Αναζητήσαμε τις πιο οικονομικές τιμές για τα αεροπορικά εισιτήρια και τα κλείσαμε έξι μήνες πριν. Σχεδιάσαμε με ακρίβεια τη διαδρομή μας και κάναμε τις απαραίτητες κρατήσεις για τη διαμονή μας, ως επί το πλείστον σε πολύ οικονομικά μοτέλ, εκδώσαμε το ετήσιο πάσο για την είσοδο στα πάρκα της Αμερικής και κλείσαμε το αυτοκίνητο – ένα Toyota RAV4 με περίπου 50 δολάρια/ημέρα, μέσα στο οποίο θα περνούσαμε τις περισσότερες ώρες της ημέρας, τις περίπου δύο εβδομάδες που βρεθήκαμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Οδηγώντας στο L.Α.
Για να μετακινηθεί κάποιος στην ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες, θα χρειαστεί να αξιοποιήσει το εκτεταμένο δίκτυο των freeways, κάτι λογικό, αφού το L.Α. είναι μια πόλη απλωμένη, με τεράστια έκταση και χαμηλή πυκνότητα δόμησης. Το δίκτυο αυτό, που αναπτύχθηκε πολύ νωρίς –ήδη από τις δεκαετίες 1940-50–, αποτελείται από δεκάδες διασταυρούμενους δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, που σχηματίζουν περίπλοκα, ανισόπεδα «interchanges». Εννοείται πως δεν υπάρχουν φανάρια, αλλά καταφέρνουν και πήζουν, παρά τον όγκο των αυτοκινήτων που μπορούν να υποδεχθούν. Για να καταλάβετε το μέγεθός τους, σε πολυσύχναστα τμήματα, όπως στον I-405 ή στον I-10, μπορεί να φτάνουν τις επτά με οκτώ λωρίδες σε κάθε κατεύθυνση, ενώ μαζί με τις carpool/High-Occupancy Vehicle lanes (εκεί δηλαδή όπου μπορούν να μπουν αυτοκίνητα με τουλάχιστον δύο ή τρεις επιβάτες) σε κάποια σημεία φτάνουν έως και τις δώδεκα λωρίδες!
Ακόμα, λοιπόν, και για έναν έμπειρο οδηγό, τα πρώτα λεπτά πίσω από το τιμόνι στους δρόμους του Λος Άντζελες φέρνουν έναν μικρό πανικό. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, καθώς οι λωρίδες αυξομειώνονται σε αριθμό όπως ακριβώς στον… Κηφισό, αλλά σε εντελώς διαφορετική κλίμακα και –ευτυχώς– χωρίς τις μοτοσυκλέτες που στα καθ’ ημάς κινούνται ανάμεσα στα αυτοκίνητα με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Θα πρέπει ακόμα να έχεις τον νου σου μήπως βρεθείς σε κάποιο κομμάτι του δρόμου στο οποίο υποχρεωτικά θα χρειαστεί να πάρεις την επόμενη έξοδο στα δεξιά ή ακόμα και στα αριστερά σου. Την κατάσταση έρχεται να επιδεινώσει η κακή ποιότητα του οδοστρώματος (τσιμεντένιο σε πολλά κομμάτια του), που κάνει ακόμα και το όριο των 65 μιλίων (κάπου 105 χλμ./ώρα) να δείχνει υπερβολικό, ενώ στην ψυχολογία δεν βοηθούν ούτε οι τεράστιες διαφημιστικές πινακίδες καθ’ όλο το μήκος των freeways, που στο σύνολό τους αφορούν αποκλειστικά δικηγόρους εξειδικευμένους στα τροχαία ατυχήματα…
Το προσπέρασμα επιτρέπεται από όλες τις λωρίδες και συχνά θα δεις τα τεράστια αμερικανικά φορτηγά ή τα θηριώδη pick-up που ρυμουλκούν κάθε είδους κατασκευές να έρχονται με φόρα από τα δεξιά σου, τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι πρέπει να πάρεις την επόμενη έξοδο.
Στην ψυχολογία δεν βοηθούν ούτε οι τεράστιες διαφημιστικές πινακίδες κατά μήκος των freeways, που στο σύνολό τους αφορούν αποκλειστικά δικηγόρους εξειδικευμένους στα τροχαία ατυχήματα…
Ευτυχώς, υπάρχουν παντού πινακίδες ιδιαίτερα επεξηγηματικές, ενώ σύντομα ανακαλύπτεις τον εξαιρετικά ευγενικό χαρακτήρα των οδηγών, οι οποίοι θα σε αφήσουν να αλλάξεις πορεία ακόμα κι αν το αποφασίσεις την τελευταία στιγμή. Δεν θα σε αποδοκιμάσουν, δεν θα σου κολλήσουν στον προφυλακτήρα, δεν θα γίνουν επιθετικοί, αν κάπου φανείς διστακτικός για το πού πρέπει να κινηθείς, και παρά τη διαφορετική φήμη τους κινούνται όλοι σβέλτα, με το ίδιο τέμπο – μεγάλα και μικρά οχήματα.
Δεν είναι όμως μόνο τα freeways που εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη, αλλά και το «μωσαϊκό» των οχημάτων που τα κατακλύζουν. Πέρα από τον τεράστιο όγκο τους, τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στην Αμερική είναι στην πλειονότητά τους άγνωστα στους Ευρωπαίους. Εκτός από… δύο Yaris που πετύχαμε σε όλο το ταξίδι και τα γνωστά μοντέλα των Γερμανών premium κατασκευαστών, υπάρχει μεγάλος αριθμός αμερικανικών και ιαπωνικών τετράτροχων που δεν έχουν εισαχθεί ποτέ στη Γηραιά Ήπειρο.
Οι Αμερικανοί αγαπούν τα μεγάλα pick-up αλλά και τα κουπέ, οπότε αυτοκίνητα όπως τα Ford Mustang, Chevrolet Camaro και Dodge Challenger είναι τόσο δημοφιλή εκεί, όσο τα B-SUV για το ελληνικό αγοραστικό κοινό. Η μεγαλύτερη αντίθεση, ίσως και αντίφαση, έχει να κάνει με τα 8κύλινδρα τέρατα που μοιράζονται τον ίδιο δρόμο με τα αθόρυβα Tesla, «ων ουκ έστιν αριθμός». Πάντως, από όλο αυτό το αμάλγαμα των διαφορετικών οχημάτων, αυτό που καταφέρνει και ξεχωρίζει –ασχέτως της αισθητικής αποδοχής του– είναι το Cybertruck της Tesla, που κάθε άλλο παρά σπανίζει στους καλιφορνέζικους δρόμους.
Πάμε θάλασσα!
Η περιήγησή μας στην πόλη ξεκινά από την ακτή, με πρώτο σταθμό το Long Beach. Στους αυτοκινητόφιλους –τους πιο παλιούς– το μέρος είναι γνωστό, γιατί από το 1976 έως το 1983 φιλοξενούσε GP της Φόρμουλα 1. Σήμερα, τη σημαντικότερη ατραξιόν αποτελεί αναμφίβολα το αγκυροβολημένο θρυλικό υπερωκεάνιο «Queen Mary», που λειτουργεί ως ξενοδοχείο, μουσείο αλλά και θεματικό πάρκο. Στη συνέχεια κινούμαστε πιο βόρεια, προς τη Σάντα Μόνικα, οικεία γωνιά του Λος Άντζελες στους περισσότερους, χάρη στις αμέτρητες τηλεοπτικές σειρές και ταινίες που έχουν γυριστεί εκεί. Γειτνιάζει με την εναλλακτική, αντισυμβατική και πολύχρωμη Venice Beach. Ο πεζόδρομος που ενώνει τις δύο παραλιακές περιοχές κατακλύζεται από skaters που προσελκύονται από το διάσημο εκεί skatepark. Το μέρος θα έλεγε κανείς πως αποτυπώνει τη χαλαρή, αλλά εκρηκτική ενέργεια της Καλιφόρνιας.
Εντελώς διαφορετικό κλίμα επικρατεί στο Μπέβερλι Χιλς, όπου θα δεις να παρελαύνουν στους δρόμους κάθε λογής supercars, ενώ στα πεζοδρόμια καλοντυμένος κόσμος και τουρίστες μπαινοβγαίνουν στα καταστήματα που φιλοξενούν τις πιο ακριβές φίρμες ρούχων και κοσμημάτων. Σε μικρή απόσταση, η καρδιά του αμερικανικού σινεμά χτυπά στο Hollywood Boulevard. Το περίφημο Walk of Fame με τα αστέρια και τα αποτυπώματα των σταρ προσελκύει εκατομμύρια επισκέπτες, ενώ το Kodak Theatre και οι neon πινακίδες ζωντανεύουν τη χρυσή εποχή του κινηματογράφου. Ένας δρόμος όπου η λάμψη και το κιτς συνυπάρχουν αρμονικά…
Στο Μπέβερλι Χιλς θα δεις να παρελαύνουν στους δρόμους κάθε λογής supercars, ενώ στα πεζοδρόμια καλοντυμένος κόσμος και τουρίστες μπαινοβγαίνουν στα ακριβά καταστήματα.
Η περιήγησή μας στο Λος Άντζελες ολοκληρώνεται στο ιστορικό Farmers Market του Λος Άντζελες, που λειτουργεί από το 1934 και παραμένει σημείο συνάντησης για γεύσεις από όλο τον κόσμο. Ευκαιρία για ανεφοδιασμό του πληρώματος. Μην περιμένετε, πάντως, στην Αμερική να βρείτε την ποικιλία γεύσεων που έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα. Αν ο προϋπολογισμός σας είναι σφιχτός, θα περιοριστείτε στα μπέργκερ, στην πίτσα και στο μεξικάνικο φαγητό.
On the road
Κατευθυνόμενοι προς το Σαν Φρανσίσκο, επιλέγουμε να «σπάσουμε» τη διαδρομή και να διανυκτερεύσουμε στο Μοντερέι, αφού τις δύο μεγάλες πόλεις χωρίζουν 615 χιλιόμετρα ή, για την ακρίβεια, 382 μίλια· κάποια στιγμή προσαρμόζεσαι και εκτιμάς τις αποστάσεις στην τοπική μονάδα μέτρησης. Όχι μόνο επειδή το Νavi ενημέρωνε για την επερχόμενη αλλαγή πορείας σε μίλια ή πόδια (δεν ψάξαμε καν να δούμε αν αυτό είναι κάτι που αλλάζει), αλλά και επειδή, όπως λέει το λατινικό απόφθεγμα, «Si fueris Romae, Romano vivito more» (Όταν είσαι στη Ρώμη, συμπεριφέρσου σαν Ρωμαίος).
Αρχίσαμε να ανηφορίζουμε ακολουθώντας τον Interstate 5: πολλές λωρίδες, κακό οδόστρωμα, άφθονα φορτηγά και ατελείωτα μποτιλιαρίσματα. Α, και ασύλληπτες ανηφόρες, που σκαρφαλώνουν στους ορεινούς όγκους οι οποίοι ορθώνονται μπροστά σου, για να κατηφορίσει αμέσως μετά ο δρόμος σαν εντυπωσιακό ρόλερ κόστερ.
Οδηγώντας στις ΗΠΑ, καταλαβαίνεις γιατί τα αμερικανικά αυτοκίνητα διαφέρουν από τα ευρωπαϊκά. Οι οδηγοί περνούν ατελείωτες ώρες μέσα στο όχημά τους. Θέλουν την άνεσή τους, σπάνια χρειάζεται να… στρίβουν και έχουν ανάγκη τους μεγάλους κινητήρες, ώστε να ανταποκρίνονται στις μεγάλες διαδρομές. Όσο για το καύσιμο, πριν από την εμπλοκή στη Μέση Ανατολή κυμαινόταν κάπου μεταξύ 0,7 και 1,2 ευρώ το λίτρο, ανάλογα με την πολιτεία. Ο πρώτος μας ανεφοδιασμός αποδεικνύεται λίγο γρίφος, καθώς οι αντλίες είναι όλες αυτόματες και το στέλεχος του στομίου ανεφοδιασμού διαθέτει εκεί αντίθετη χρωματική σήμανση (πράσινο για το diesel, μαύρο για τη βενζίνη).
Στο ύψος του Lost Hills αφήνουμε τον Interstate 5 και ακολουθούμε προς τα δυτικά τον CA-46, διασχίζοντας ένα ιδιαίτερα ξερό τοπίο. Στην περιοχή βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου των ΗΠΑ, εξ ου και οι εκατοντάδες αντλίες εξόρυξης. Στην Αμερική όλα είναι πληθωρικά: οι δρόμοι, τα τρένα (145 βαγόνια μετρήσαμε σε ένα από αυτά!), τα μίλια που γράφεις για να πας από τη μία πόλη στη διπλανή, ακόμα και οι καλλιέργειες, όπως οι τεράστιες εκτάσεις με φιστικιές που συναντήσαμε στον CA-46, οδεύοντας προς το Πάσο Ρόμπλες. Εκεί βρίσκεται και το μνημείο του Τζέιμς Ντιν, που τοποθετήθηκε το 1977 κοντά στη διασταύρωση όπου έχασε τη ζωή του το 1955, πίσω από το τιμόνι του «Little Bastard», όπως αποκαλούσε ο ίδιος την πανάλαφρη αγωνιστική του Porsche 550 Spyder.
Το Navi μάς οδηγούσε στο Μοντερέι από τον αυτοκινητόδρομο 101, προτροπή που επίμονα αγνοήσαμε, θέλοντας να κινηθούμε στον εμβληματικό παραλιακό Highway 1. Ο Pacific Coast Highway σκαρφαλώνει στους γκρεμούς και χαρίζει απέραντη θέα στον Ειρηνικό. Λίγο πριν φτάσουμε στον προορισμό μας, βρήκαμε τον δρόμο κλειστό λόγω κατολισθήσεων, οπότε κατανοήσαμε την απροθυμία του Navi να επιλέξει τη συγκεκριμένη διαδρομή. Αυτή τη στιγμή ο δρόμος είναι ανοιχτός, καλού κακού όμως, αν βρεθείτε σε αντίστοιχη διαφωνία, να ελέγξετε για απρόοπτα. Πίσω, λοιπόν, all the way για να πάρουμε τον 101… Δεν πειράζει, όμως, το τοπίο της παραλιακής διαδρομής μάς αποζημίωσε.
Τώρα, καθώς ανηφορίζουμε για το Μοντερέι, έχουμε στα μάτια μας τον ήλιο χαμηλά με ένα εκτυφλωτικό φως που συνάμα αναδεικνύει τις πτυχώσεις από τους χρυσαφένιους ορεινούς όγκους στα δεξιά μας. Να γιατί η Καλιφόρνια έχει και το προσωνύμιο «Golden State» – δεν το οφείλει μόνο στους χρυσοθήρες. Ο δρόμος κινείται παράλληλα με τον ποταμό Σαλίνας και διασχίζει την ομώνυμη κοιλάδα, γνωστή και ως… «Σαλατιέρα της Αμερικής». Εκεί καλλιεργούνται μαρούλια, φράουλες και κυρίως αγκινάρες. Ο Τζον Στάινμπεκ, που γεννήθηκε στη συγκεκριμένη περιοχή, έκανε συχνές αναφορές σ’ αυτή την εύφορη γη.
Σε απόσταση αναπνοής από το Μοντερέι βρίσκεται το παραμυθένιο Καρμέλ (γνωστό σε κάποιους γιατί εκεί διετέλεσε δήμαρχος στα τέλη της δεκαετίας του ’80 ο Κλιντ Ίστγουντ) αλλά και ο ιδιωτικός οικισμός-θέρετρο Pebble Beach, όπου κάθε χρόνο πραγματοποιείται η διάσημη εκδήλωση κλασικών αυτοκινήτων Pebble Beach Tour d’Elegance. Αξίζει να επισκεφθείτε την περιοχή για να οδηγήσετε στην παράκτια διαδρομή, γνωστή και ως «17 mile drive», καταβάλλοντας 12,25 δολάρια στην πύλη του οικισμού για την είσοδο του αυτοκινήτου.
The city by the bay
Αναχώρηση στη συνέχεια για το Σαν Φρανσίσκο, με μια μικρή παράκαμψη προκειμένου να επισκεφθούμε τη Σάντα Κρουζ, να περπατήσουμε στο παραθαλάσσιο boardwalk και να θυμηθούμε τα νιάτα μας στο εμβληματικό λούνα παρκ της πόλης με το χαρακτηριστικό ξύλινο ρόλερ κόστερ.
Φτάνοντας στο Σαν Φρανσίσκο, προσπαθείς να κατανοήσεις τη μορφολογία του. Χτισμένο πάνω σε μια στενή χερσόνησο που βυθίζεται στον Ειρηνικό, αγκαλιάζεται από τον κόλπο και τον ωκεανό, με λόφους που ορίζουν τη ρυμοτομία του και τις γέφυρες Golden Gate και Bay Bridge να λειτουργούν σαν ζωτικές αρτηρίες. Το δροσερό του κλίμα είναι διάσημο για την ομίχλη που τυλίγει τα καλοκαίρια την πόλη, χαρίζοντας μια σχεδόν μυστηριακή ατμόσφαιρα.
Πρόκειται για μια πολυπολιτισμική πόλη, με έντονες αντιθέσεις και αστείρευτη ενέργεια, όπου συνυπάρχει η πρωτοπορία της τεχνολογίας με την μποέμ παράδοση. Προσφέρει ποιότητα ζωής σε όσους μπορούν να αντέξουν το αστρονομικό κόστος – η κοινωνική ανισότητα αποτυπώνεται και στον αυξανόμενο αριθμό αστέγων που βλέπεις στους δρόμους. Σε αυτό συνέβαλε και η λεγόμενη κρίση των dot-com, η μεγάλη χρηματιστηριακή «φούσκα» του 2000-2001, που συνδέθηκε με τις τεχνολογικές εταιρείες, οι περισσότερες από τις οποίες στεγάζονταν στην ευρύτερη περιοχή.
Αντίθετα με το Λος Άντζελες, στο Σαν Φρανσίσκο δεν συναντάς αυτό το σύνθετο πλέγμα αυτοκινητόδρομων να διατρέχει την πόλη, η οποία μπορεί να αριθμεί λίγο κάτω από 900.000 κατοίκους, εντούτοις ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής ξεπερνά τα 4,5 εκατομμύρια, ενώ ολόκληρο το Bay Area φτάνει περίπου τα 7,6 εκατομμύρια. Όμως, η εξαιρετική συγκοινωνιακή υποδομή, με τραμ, λεωφορεία και τον προαστιακό (BART) που ενώνει όλη την περιοχή του κόλπου, κάνει την πόλη από τις πιο φιλικές στην Αμερική για να κινηθείς χωρίς αυτοκίνητο. Κι εδώ συναντάς, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, τα αυτόνομα οχήματα της Waymo, θυγατρικής της Google. Στην αρχή σκιάζεσαι με αυτά τα ρομποταξί που υπάρχουν παντού και κινούνται χωρίς οδηγό, χρησιμοποιώντας κάμερες, ραντάρ και lidar. Έπειτα απλώς τα συνηθίζεις και στη συνέχεια αναρωτιέσαι αν θα επιβίωναν στην ελληνική κίνηση και την επιθετική συμπεριφορά των Ελλήνων οδηγών.
Στο Σαν Φρανσίσκο συναντάς τα αυτόνομα οχήματα της Waymo, θυγατρικής της Google. Στην αρχή σκιάζεσαι με αυτά τα ρομποταξί που κινούνται χωρίς οδηγό.
Θα χρειαστεί κάποιος αρκετές μέρες για να περιηγηθεί στο Σαν Φρανσίσκο, τόσο στο κέντρο του όσο και στις γειτονιές του με την τόσο έντονη ταυτότητα. Όπως το Haight-Ashbury, που υπήρξε λίκνο του χίπικου κινήματος, το Castro, το ιστορικό κέντρο της LGBTQ+ κοινότητας, ή το Mission District με τα εντυπωσιακά murals που καλύπτουν ολόκληρα τετράγωνα, αφηγούμενα ιστορίες μετανάστευσης και κοινωνικών αγώνων. Επισκεφτήκαμε το Sausalito, που θυμίζει μεσογειακό λιμανάκι, και την Golden Gate Bridge, κάναμε βόλτα με το ιστορικό τραμ της πόλης, περπατήσαμε στο Pier 39 με θέα στο Αλκατράζ και σημαντικότερη ίσως ατραξιόν τους θαλάσσιους λέοντες, ενώ στη συνέχεια σκαρφαλώσαμε στους Twin Peaks για την καλύτερη πανοραμική θέα της πόλης. Μόλις μισή ώρα από το κέντρο βρίσκεται και το εντυπωσιακό πάρκο Muir Woods, με τα πανύψηλα redwoods (ανήκουν στην οικογένεια των κυπαρισσοειδών), που είναι ένα είδος σεκόγιας και φτάνουν σε ύψος τα 110 μ.!
Δοκιμές αντοχής
Επόμενος προορισμός, το Πάρκο του Γιοσέμιτι. Ξεκινάμε τη διαδρομή μας με μια μικρή παράκαμψη στο Μπέρκλεϊ, προκειμένου να επισκεφθούμε το campus του πανεπιστημίου. Από ένα σημείο και μετά, η διαδρομή είναι γεμάτη στροφές, εντούτοις δεν θα χρειαστεί να αγχωθείτε αν τυχόν πετύχετε μπροστά σας κάποιο πιο αργό όχημα, όπως ένα από τα αμέτρητα αυτοκινούμενα που διασχίζουν τους αμερικανικούς δρόμους. Οι πινακίδες ενημερώνουν τους οδηγούς πως, όταν μαζευτούν πίσω τους πέντε αυτοκίνητα, θα πρέπει να κάνουν στην άκρη σε ένα από τα πολυάριθμα πλατώματα, ώστε να απελευθερώσουν την κυκλοφορία. Πόσο απλό, αλήθεια!
Το Εθνικό Πάρκο του Γιοσέμιτι είναι ένα από τα θαύματα της φύσης. Γιγάντια γρανιτένια βράχια, όπως το El Capitan, καταρράκτες που πέφτουν από εκατοντάδες μέτρα, απέραντα δάση που κόβουν την ανάσα, ενώ η μοναδική βιοποικιλότητά του προσελκύει φυσιολάτρες από όλο τον κόσμο. Πληροφοριακά, εδώ γυρίστηκε και η πρόσφατη αστυνομική σειρά Αδάμαστος του Netflix. Το φως του ήλιου, όμως, κρύβεται πίσω από τους ορεινούς όγκους και έχουμε δρόμο ακόμα έως το Μπρίτζπορτ, μια όμορφη μικρή πόλη, που είναι και η πιο κοντινή τοποθεσία μετά το Γιοσέμιτι με υποδομές φιλοξενίας.
Στο ξεκίνημα της επόμενης μέρας μας πραγματοποιούμε μία ακόμα παράκαμψη, για να επισκεφθούμε το Μποντί. Το ταξίδι εδώ μοιάζει να πραγματοποιείται στον χρόνο, επιστρέφοντας στον 19ο αιώνα σε μια πόλη-φάντασμα που την κατοικούσαν χρυσοθήρες. Σπίτια, σχολεία και σαλούν μένουν ανέπαφα στον χρόνο, σαν να πάγωσε η ζωή ξαφνικά.
Οδηγώντας πλέον στις ευθείες της ερήμου, το τοπίο δεν σταματά να εναλλάσσεται, το ίδιο και η εξωτερική θερμοκρασία. Η σχετική ένδειξη του αυτοκινήτου αναφέρεται σε Φαρενάιτ. Προσαρμοζόμαστε κι εδώ με τη συγκεκριμένη μονάδα μέτρησης, με τη μέγιστη τιμή της διαδρομής να φτάνει τους 121 βαθμούς (49,5°C). Δεν είναι τυχαίο που εδώ οι αυτοκινητοβιομηχανίες πραγματοποιούν δοκιμές αντοχής για τα νέα τους μοντέλα, όπως τα καμουφλαρισμένα πρωτότυπα της Kia και της Hyundai που συναντήσαμε περίπου στα μέσα της διαδρομής μας για το Λας Βέγκας. Αξίζει να λοξοδρομήσει κανείς για λίγο, με προορισμό το Badwater Basin, που βρίσκεται 86 μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας, στο χαμηλότερο σημείο της Βόρειας Αμερικής. Λίγο πριν μπούμε στη Νεβάδα, διερχόμαστε και από το Zabriskie Point (οικείο στους σινεφίλ από την ομώνυμη ταινία του Αντονιόνι), που προσφέρει την πιο θεαματική θέα στην Κοιλάδα του Θανάτου, με ορεινούς σχηματισμούς σε αποχρώσεις χρυσού, κόκκινου και καφέ.
Το τέλος της διαδρομής
Το Λας Βέγκας είναι κάτι που πρέπει να δεις έστω και από περιέργεια. Πρόκειται για ένα τεράστιο θεματικό πάρκο για ενήλικες και αποτελεί το απόλυτο σύμβολο της υπερβολής και της διασκέδασης. Στην περίπτωσή μας έμοιαζε περισσότερο με μια αναγκαστική στάση για διανυκτέρευση ύστερα από τις ατελείωτες ώρες οδήγησης στην έρημο. Η επόμενη μέρα είναι λίγο πιο χαλαρή. Κάνουμε μια σύντομη στάση στο φράγμα Χούβερ, που θεωρείται θαύμα της μηχανικής του 20ού αιώνα, και συνεχίζουμε για τη μικρή πόλη Γουίλιαμς της Αριζόνα, απ’ όπου την επομένη θα πραγματοποιήσουμε μια μεγάλη –σχεδόν κυκλική– διαδρομή φτάνοντας έως τη Γιούτα. Το Γουίλιαμς αποτελεί την πύλη προς το Γκραντ Κάνιον και συνάμα προσφέρει μια αυθεντική εμπειρία της Route 66. Neon πινακίδες, diners και vintage μοτέλ ζωντανεύουν την εποχή της μεγάλης αμερικανικής οδικής περιπέτειας. Εδώ η νοσταλγία της κλασικής Αμερικής παραμένει ζωντανή.
Το Γκραντ Κάνιον είναι ίσως το πιο εμβληματικό τοπίο των ΗΠΑ. Οι αποχρώσεις και οι γεωλογικοί σχηματισμοί του μοιάζουν να αφηγούνται δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας της Γης.. Εξίσου εντυπωσιακό είναι και το Horseshoe Bend («Πέταλο του Αλόγου»), η διάσημη καμπή σε σχήμα πετάλου που σχηματίζει ο ποταμός Κολοράντο. Το Horseshoe Bend δεν βρίσκεται μέσα στα όρια του Εθνικού Πάρκου του Γκραντ Κάνιον, αλλά πολύ κοντά στο κομμάτι του ποταμού που περνά από το Γκλεν Κάνιον.
Neon πινακίδες, diners και vintage μοτέλ ζωντανεύουν την εποχή της μεγάλης αμερικανικής οδικής περιπέτειας, στη Route 66.
Για πολλούς, ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το τοπίο με τα χαρακτηριστικά κόκκινα «mesas», τους τραπεζοειδείς λόφους από ψαμμίτη που συναντά κανείς στο Monument Valley (ελληνιστί: Κοιλάδα των Μνημείων), τα οποία έχουν πρωταγωνιστήσει σε δεκάδες ταινίες γουέστερν. Η γη αυτή, στην πολιτεία της Γιούτα πλέον, ανήκει στη φυλή των Ναβάχο, η οποία εξακολουθεί να ζει εδώ και να διαφυλάσσει την παράδοσή της. Οι Ναβάχο αποτελούν τη μεγαλύτερη αυτόχθονη φυλή των ΗΠΑ και ζουν σε φτωχικές κοινότητες. Η πολιτεία τούς παρέχει επιδόματα, προγράμματα στήριξης και δικαίωμα αυτόνομης διακυβέρνησης, αλλά οι ανισότητες παραμένουν έντονες.
Επιστροφή για διανυκτέρευση στο Φλάγκσταφ και την επόμενη μέρα αναχώρηση προς το Παλμ Σπρινγκς, που κάποτε υπήρξε καταφύγιο των Χολιγουντιανών σταρ. Προσεγγίζουμε αυτόν τον τελευταίο σταθμό του ταξιδιού μας, περνώντας μέσα από το Εθνικό Πάρκο Τζόσουα Τρι, φημισμένο για τα δέντρα Τζόσουα και τους εντυπωσιακούς γρανιτένιους βράχους.
Κάπου εδώ ολοκληρώνεται το οδοιπορικό μας, το οποίο μας βοήθησε να κατανοήσουμε αρκετά καλύτερα αυτή τη χώρα. Η εικόνα της πολιτικής πόλωσης που μεταδίδουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης από την Αμερική είναι εύλογο πως δεν καταφέρνει εύκολα να γίνει αντιληπτή από τον περιστασιακό ταξιδιώτη. Έτσι, οι προσωπικές μας εμπειρίες (που αναγκαστικά ξεπερνούν την τρέχουσα επικαιρότητα) μας βοήθησαν να αμφισβητήσουμε αρκετά από τα στερεότυπα για τις ΗΠΑ και τους κατοίκους της και πλέον έχουν καταγραφεί στη μνήμη μας σαν ένα πλούσιο «μωσαϊκό» από εικόνες, διαδρομές και συναισθήματα.
