«Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να αγγίξει το γρασίδι. Εσύ μπορείς. Κέρδισε χρήματα από τους πράκτορες που χρειάζονται κάποιον στον πραγματικό κόσμο». Με αυτόν τον τρόπο διαφημίζει τον εαυτό της στο διαδίκτυο η αμφιλεγόμενη πλατφόρμα Rentahuman.ai, που εμφανίστηκε μόλις πριν από δύο μήνες, προκαλώντας έναν μικρό ηθικό πανικό. Στη σχετική ιστοσελίδα μπορεί να εγγραφεί ο καθένας με το email του, να φτιάξει ένα προφίλ με τις δεξιότητές του, να ορίσει μια τιμή για τις υπηρεσίες του κι έπειτα να περιμένει κάποιο μποτ να επικοινωνήσει μαζί του, αναθέτοντάς του κάποια εργασία στον φυσικό κόσμο.
Ακόμη κανείς δεν ξέρει αν το εγχείρημα λειτουργεί πραγματικά ή αν είναι ένα κακόγουστο αστείο του προγραμματιστή Αλεξάντερ Λιτέπλο, ο οποίος απάντησε σε ανύποπτο χρόνο ότι είναι όντως «δυστοπικό». Έως τώρα, η πλατφόρμα χρησιμοποιείται με χιουμοριστικό τρόπο. Κάποιοι μπαίνουν και προσφέρουν 1 δολάριο για να κερδίσουν έναν φόλοουερ στα σόσιαλ μίντια και άλλοι πληρώνουν για να κρατήσει ένας άνθρωπος σε δημόσιο χώρο μια πινακίδα που αναφέρει: «ΜΙΑ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΜΕ ΠΛΗΡΩΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΙΝΑΚΙΔΑ».
Ωστόσο, το «Rent a human» (Νοικιάστε έναν άνθρωπο) εκθέτει και εργαλειοποιεί ένα υπαρκτό πρόβλημα των πρακτόρων της AI: την ανυπαρξία σώματος. Ένα γλωσσικό μοντέλο δεν μπορεί να πάει σε μια διεύθυνση και να τραβήξει μια φωτογραφία. Δεν μπορεί να μπει σε ένα αεροπλάνο, ούτε να παρευρεθεί σε μια δικαστική αίθουσα. Όπου απαιτείται φυσική παρουσία, είναι καταδικασμένο να υπολείπεται αενάως. Επομένως, για να ολοκληρώσει μια εργασία που χρειάζεται ανθρώπινη παρουσία, θα χρειαστεί να καλύψει το κενό προσλαμβάνοντας έναν «αντ’ αυτού».
Πόσο έτοιμοι είμαστε να αποδεχτούμε ότι ο επόμενος εργοδότης μας μπορεί να είναι ένα λογισμικό; Κάποιοι μπορεί να το βρουν απελευθερωτικό. Ίσως η ΑΙ να είναι πιο δίκαιη και πιο ανθρώπινη από κάποιους μάνατζερ. Βέβαια, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι άλλος. Βάζοντας τα σώματά μας στην υπηρεσία των μαθηματικών μοντέλων, ρισκάρουμε να γίνουμε όμοιοι με τους αφέντες μας. Σε λίγο δεν θα έχει σημασία αν αυτός που μας αναθέτει μια δουλειά θα είναι ένας άνθρωπος ή μια μηχανή που παριστάνει τον άνθρωπο. Θα έχει σημασία τι μας ζητούν να κάνουμε με το σώμα μας και αν έχουμε τη δύναμη να πούμε αυτό που επαναλάμβανε ο Μπάρτλεμπι στο διήγημα του Μέλβιλ: «Θα προτιμούσα όχι».
