Χρήστο, θα ξεκινήσω κάπως αναπάντεχα. Τι ωραία που ήρθες με ποδήλατο στο ραντεβού μας!
Από το 2003 μετακινούμαι κυρίως με ποδήλατο. Μου αρέσει πολύ, αν και στην Αθήνα, ως ποδηλάτης, πρέπει να είσαι διαρκώς σε εγρήγορση.
Σου αρέσει η Αθήνα κατά τα άλλα;
Πολύ. Αυτό που δεν μου αρέσει είναι ο τρόπος που εξελίσσεται. Αυτή η λεγόμενη «ανάπτυξη» με τρομάζει, γιατί νιώθω ότι διαλύεται ο κοινωνικός ιστός. Μια φανταστική δοκιμιογράφος, η Ρεμπέκα Σόλνιτ, λέει ότι «οι μετανάστες δημιουργούν κουλτούρα στις πόλεις και οι τουρίστες την καταστρέφουν».
Τα τελευταία χρόνια ζεις και δουλεύεις αρκετά και στο εξωτερικό…
Όσο μεγαλώνω, τόσο αγκαλιάζω την ανάγκη μου να μη μένω σε ένα μέρος για πολύ. Σκέψου ότι ζω στα Εξάρχεια εδώ και δεκαοχτώ χρόνια και το σπίτι μου είναι ακόμη, τρόπον τινά, σαν αποθήκη. Η βάση μου είναι πάντα η Αθήνα, αλλά πρόσφατα, για παράδειγμα, ήμουν με την Αγγελική Παπούλια δύο μήνες στη Ζυρίχη, σκηνοθετώντας την Εκάβη, μια παράσταση που αγάπησα ιδιαίτερα και που στο τέλος Μαΐου θα διαγωνιστεί ανάμεσα στις πέντε καλύτερες ελβετικές παραγωγές. Πάντα με ενδιέφερε το «έξω», οι νέες γνωριμίες. Θυμάμαι ότι, από την πρώτη μας παράσταση με τους Blitz το 2005, βιντεοσκοπούσαμε τις δουλειές μας και τις στέλναμε με DVD σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Υπήρχε ανέκαθεν αυτή η ανάγκη για περιπέτεια.
Σε νιώθω πιο εξωστρεφή…
Δεν έχεις άδικο. Νομίζω ότι έμαθα να εμπιστεύομαι αλλιώς τη ζωή. Πέρασα από μεγάλους πόνους και πένθη τελευταία, γεγονότα που με έκαναν να καταλάβω ότι η ζωή είναι φανταστική με όλη της τη δυσκολία. Ξέρεις, ο πόνος σε ταπεινώνει τόσο πολύ, που μοιραία σε μαθαίνει να αποδέχεσαι τον εαυτό σου και τους άλλους.
Έχεις αλλάξει και καλλιτεχνικά;
Αυτό που νιώθω ότι έχει αλλάξει καλλιτεχνικά είναι η έννοια της παρηγοριάς. Την αναζητώ πολύ πια στην τέχνη μου.
Η νέα σου παράσταση, Radio 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου, είναι παρηγορητική;
Νομίζω πως ναι. Αυτή, τουλάχιστον, ήταν η πρόθεση. Είναι μια παράσταση που μιμείται τη φόρμα μιας ζωντανής ραδιοφωνικής εκπομπής. Ένας κομήτης περνά πάνω από την Αθήνα, ενώ παράλληλα ακροατές περιγράφουν την πιο λυπημένη μέρα της ζωής τους. Οι ιστορίες που συλλέξαμε με την Έλσα Λεκάκου και ακούγονται στην παράσταση είναι όλες αληθινές. Είναι ένα φωτεινό έργο, εξαιρετικά αστείο σε σημεία. Έχει αυτό το γέλιο που σου βγαίνει καμιά φορά στις κηδείες. Εκεί που λες: «Οκέι, είμαι ακόμη ζωντανός. Συνεχίζω».
Είναι τυχαίο που στήνεις το έργο σαν ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή; Συνδέεται αυτό με την αγάπη σου για τη μουσική;
Μα το όνειρό μου ήταν πάντα να γίνω μουσικός και να έχω μια post-punk μπάντα. Δεν είχα όνειρο να γίνω ηθοποιός. Ακούω πολύ ραδιόφωνο, κυρίως ξένο, και πολλή ηλεκτρονική μουσική.
Να σε γυρίσω λίγο πίσω, στον Κυνόδοντα;
Ήταν μια μεγάλη επιτυχία, που τη χάρηκα πολύ, αν και τότε ήμουν τόσο αφοσιωμένος στο να καταλάβω τι σημαίνει θέατρο, που νιώθω ότι πορεύτηκα κάπως παράλληλα με όλο αυτό. Οι επιτυχίες είναι ευλογία όταν συμβαίνουν, αλλά δεν είμαι σίγουρος τι σημαίνουν κιόλας.
Θα ήθελες να συνεργαστείς ξανά με τον Λάνθιμο;
Γιατί όχι; Ο Γιώργος είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος, με πολλές αρετές. Τον εκτιμώ πολύ.
Πες μου κάτι ωραίο που θα ήθελες να σου συμβεί στο μέλλον.
Να ολοκληρώσω τη δεύτερη ταινία μου. Λέγεται Εσωτερική Ταϊτή. Είναι κάτι που με συγκινεί πολύ και το σκέφτομαι καθημερινά. Το σινεμά, και ειδικά η σκηνοθεσία, είναι κάτι που με ιντριγκάρει βαθιά για το μέλλον.
Η παράσταση Radio 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου παρουσιάζεται στο Θέατρο 104 (Ευμολπιδών 41, Γκάζι) κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00. Προπώληση: more.com
