Κωνσταντίνε, πόσες ιδιότητες έχεις τελικά; Σκηνογράφος, σκηνοθέτης, ενδυματολόγος, εικαστικός… Ξεχνάω κάτι;
Το βασικό αυτή τη στιγμή είναι η σκηνογραφία, σε θέατρο, κινηματογράφο, διαφήμιση. Προέρχομαι από τη Σχολή Καλών Τεχνών. Ξεκίνησα με ζωγραφική και χαρακτική, στην πορεία, όμως, επειδή είχα την τύχη να βρεθώ στο θέατρο, είδα την αμεσότητα με την οποία μπορώ να επικοινωνήσω το εικαστικό κομμάτι στο κοινό. Στο παρελθόν έχω ασχοληθεί αρκετά και με την ενδυματολογία, κυρίως σε όπερες στη Λυρική και στο Εθνικό, και σε μεγαλύτερης κλίμακας παραγωγές. Η σκηνοθεσία, από την άλλη, είναι κάτι που επιδιώκω και προσπαθώ σιγά σιγά να προσεγγίσω. Μέχρι στιγμής έχω κάνει κάποιες σκηνοθετικές απόπειρες για κάποια πρότζεκτ της Μαρίνας Σάττι.
Έχοντας πατέρα τον Γιάννη Σκουρλέτη και ενεργό ρόλο στην ομάδα bijoux de kant από μικρός, ήταν μοιραίος ο δρόμος που θα ακολουθούσες;
Δεν με απασχόλησε ποτέ κάτι άλλο. Ήταν κάπως αυτονόητη η διαδρομή μου, αφού μεγάλωνα βλέποντας τον πατέρα μου να ζωγραφίζει διαρκώς στο εργαστήρι του. Οι bijoux de kant ήταν μια τεράστια ευκαιρία να βρω τον χώρο να πειραματιστώ από μικρός. Μου έδωσε βάσεις, αισθητικά και θεματικά. Με ενδιέφερε πάντα αυτό το «λοξό» βλέμμα πάνω στην ελληνικότητα.
Τώρα σκηνογραφείς τον κόσμο του Τζένη Τζένη που σκηνοθετεί ο Νίκος Καραθάνος στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Πώς τον χτίζεις;
Υπάρχουν σίγουρα αναφορές στη γνωστή ταινία, αλλά προσπαθούμε να τη δούμε με ένα σημερινό βλέμμα. Είναι περίεργο, αλλά κάπως έχει προκύψει μια απροσδόκητη κινεζική αισθητική! Δεν μπορώ να το εξηγήσω πλήρως, αλλά ενστικτωδώς «κουμπώνει» πολύ με το σύμπαν του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, κάτι που με γοητεύει πολύ.
Το καλοκαίρι θα σκηνογραφήσεις την Άλκηστη στην Επίδαυρο, που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Καραντζάς.
Υπάρχει το περίφημο «δέος» της Επιδαύρου, ένα δημιουργικό άγχος. Η Επίδαυρος είναι ένας μαγικός χώρος, που σου χαρίζει τεράστιο πεδίο να κινηθείς δημιουργικά, γι’ αυτό και ανυπομονώ να βρεθούμε εκεί.
Πόσο καθοριστικό είναι το σκηνικό σε μια παράσταση;
Πολύ. Μια μικρή λεπτομέρεια ή ένα υλικό μπορεί να αλλάξει τη χροιά της παράστασης.
Μετράς πολλές και διαφορετικές συνεργασίες. Υπάρχει κάτι που διατρέχει σταθερά τη δουλειά σου;
Το ρίσκο. Με χαρακτηρίζει και ως άνθρωπο και ως επαγγελματία. Νιώθω πάντα σαν να κινούμαι σε ένα τεντωμένο σχοινί.
Πώς θα σε περιέγραφε ένας φίλος;
Είμαι μάλλον κλειστός άνθρωπος, αλλά δίνω χώρο στον άλλον να ανοιχτεί. Με ενδιαφέρει να συμβεί μια πραγματική συνάντηση, να μπω στη θέση του άλλου.
Τι σε εμπνέει;
Η μουσική. Από Σοπέν μέχρι Άρβο Περτ ή ελληνικά χασάπικα, ανάλογα με το έργο. Είναι η κινητήριος δύναμη στη δουλειά μου. Και ο κινηματογράφος, φυσικά. Όλος ο Φελίνι.
Στον προσωπικό σου χώρο υπάρχει «σκηνογραφία»;
Όχι. Προσπαθώ απλώς να κρατάω το σπίτι μου τακτοποιημένο, για να μπορώ να ηρεμώ και να σκέφτομαι.
Είσαι 31. Πώς βλέπεις τη γενιά των τριαντάρηδων σήμερα;
Νιώθω ότι υπάρχει περισσότερη ελευθερία στη γενιά μου, αλλά πρέπει να τη διεκδικείς καθημερινά. Το ζητούμενο είναι να συναντάς τον εαυτό σου και τους άλλους.
Υπάρχει καλό και κακό γούστο;
Ναι, αλλά ακόμη και το «κακό» γούστο μπορεί να μετατραπεί σε πρόταση, αν το δεις αλλιώς.
Αν η ζωή σου ήταν σκηνικό;
Ίσως κάτι σαν backstage. Και κάπως θαλασσινό.
Ο Κωνσταντίνος Σκουρλέτης στα παρασκήνια της παράστασης Τζένη Τζένη, όπου υπογράφει τη σκηνογραφία. Από 23/4 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος. Παίζουν: Χρήστος Λούλης, Χάρις Αλεξίου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Ζέτα Μακρυπούλια κ.ά. Προπώληση: more.com
