Βγαίνω νωρίς κρατώντας μαχαιράκι και φορώντας γάντι, γιατί τα άγρια σπαράγγια έχουν αγκάθια που δεν αστειεύονται. Ξεχορτάριασα όμως πρόσφατα και δεν δυσκολεύομαι να εντοπίσω τους τρυφερούς βλαστούς, έτσι όπως ξεπετάγονται θρασύτατα μέσα από το χώμα. Κόβω μόνο το μαλακό μέρος, μια σπιθαμή περίπου από την κορυφή. Το τμήμα που απομένει θα αμολήσει σύντομα νέους, πλάγιους βλαστούς που, φωτοσυνθέτοντας, θα χαρίσουν τη δύναμη που απαιτείται ώστε να δώσουν και του χρόνου. Τα δοκιμάζω ωμά, είναι υπέροχα, η γεύση τους ισορροπεί κάπου ανάμεσα στη χλωριδική σπαργή, τη μεσογειακή τραχύτητα και την εαρινή έκρηξη της χαράς. Ευπρόσδεκτα όλα, εδώ που πια φτάσαμε. Αυτοσυγκρατούμαι και δεν τρώγω άλλα, περιμένω κόσμο. Στο μικρό μου μαγειρειό τα ζεματίζω, φροντίζοντας να διατηρηθούν «al dente», θα τα απολαύσουμε ζεστά με μόνη προσθήκη λαδολέμονο και αλατοπίπερο – όποιος θέλει θα πιει και το πικρούτσικο ζουμί τους. Μόλις κρυώσουν, θα ρίξω μια χούφτα τους στο τηγάνι και θα πετάξω δύο χτυπημένα αυγά από πάνω ή ίσως μισή κούπα γαλέτα με λίγο καβουρδισμένο κουκουνάρι, αμφότερες οι εκδοχές γίνονται ανάρπαστες. Κοντολογίς, είναι υλικό που ταιριάζει πιότερο σε μια μαγειρική της ειλικρίνειας και απευθύνεται σε ανθρώπους που εκτιμούν την απλότητα.
Πέρασαν ήδη πέντε χρόνια από τότε που φθινοπωριάτικα μάζεψα μια χούφτα σκουροκόκκινες ράγες από μια απειλητικά αγκαθωτή, άγρια σπαραγγιά (Aspragus acutifolius), σκαρφαλωμένη σε μια μισογκρεμισμένη ξερολιθιά. Αποθήκευσα τους σπόρους που περιείχαν στην κατάψυξη και την άνοιξη τους έσπειρα σε ευρύχωρα γλαστράκια, από τρεις μαζί. Φύτρωσαν, επειδή ήταν φρέσκοι, κοντά οι μισοί. Η ανάπτυξη των φιντανιών ήταν αξιοσημείωτα αργή, οι ρίζες όμως μεγάλωναν πολύ γρήγορα. Μετά από ένα εξάμηνο, τα νεαρά φυτά μεταφυτεύτηκαν στα χαμηλά σαμάρια, τα οποία σχημάτισα ανακατεύοντας το αργιλώδες (όχι και ιδανικό δηλαδή) χώμα που διαθέτω με ποταμίσια άμμο και κομπόστ. Κουράστηκα πολύ από τότε με τα βοτανίσματα, αναγκαστικά έκανα τουλάχιστον τρία κάθε χρόνο, με το σκεπάρνι πάντοτε, ώστε να μην πηγαίνω πολύ βαθιά και προσβάλλω το ριζικό σύστημα. Το άγριο σπαράγγι, βλέπετε, παραμένει χθαμαλό στα πρώτα χρόνια της ζωής του και τα ζιζάνια εύκολα το πνίγουν. Μόνο μετά τον τρίτο χρόνο άρχισα να μαζεύω βλαστάρια, αλλιώς θα περιόριζα αρκετά το ψήλωμά τους. Με όλα αυτά, λοιπόν, έγινα ένας ένθερμος καλλιεργητής άγριου σπαραγγιού, παρότι, σε πρώτη ανάγνωση, τούτο ακούγεται ως οξύμωρο. Δηλώνω επίσης πως, αν διέθετα παραπάνω χώρο, θα φύτευα αρκετές σειρές του ακόμα, καθώς δεν μαζεύω παραπάνω από ένα καλαθάκι μέσα στην άνοιξη, ενώ βεβαίως πολλοί φίλοι με πολιορκούν ζητώντας να τους χαρίσω «ένα ματσάκι μόνο, μωρέ». Εννοώντας όμως τρία, και βάλε. Άγρια σπαράγγια βρίσκουμε ασφαλώς τέτοια εποχή και στις λαϊκές, όμως η αλήθεια είναι πως, από την ώρα που θα κοπούν, σιγά σιγά σκληραίνουν και χάνουν τη νοστιμιά τους, συνήθως λοιπόν υπολείπονται από εκείνα που κόβονται, κατά προτίμηση νωρίς το πρωί, και μαγειρεύονται ευθύς αμέσως. Στην αγορά κυκλοφορούν βεβαίως και τα ήμερα σπαράγγια, τα οποία μπορεί μεν σε πάχος να υπερέχουν κατά πολύ των αγρίων, σε γεύση όμως δεν πιάνουν μία μπροστά τους.
Χάρη στο γρήγορο ανοιξιάτικο φούντωμά τους και στο αύθαδες σχήμα τους, τα σπαράγγια, άγρια και ήμερα, κατέχουν από την αρχαιότητα ζηλευτή θέση ανάμεσα στους παραστάτες του Έρωτα. Αδίκως όμως, καθώς η επίδρασή τους σε όσους το καταναλώνουν είναι μόνο διουρητική, σε πιο τακτική χρήση ενδεχομένως και αποτοξινωτική.
Χάρη στο γρήγορο ανοιξιάτικο φούντωμα τους και στο αύθαδες σχήμα τους, κατέχουν από την αρχαιότητα ζηλευτή θέση ανάμεσα στους παραστάτες του Έρωτα.
Αν έχετε κτήμα ή μεγάλο κήπο, μη διστάσετε να τους προσφέρετε μια γωνιά ηλιόλουστη με έδαφος που δεν νεροκρατά. Είναι μάλλον εύκολο να εντοπίσετε τούτο το διάστημα, σε κάποιο πευκοδάσος ή ελαιώνα, μια σπαραγγιά που ξεχωρίζει για την αφθονία βλασταριών που παράγει και να σημαδέψετε την περιοχή. Περάστε ξανά μέσα στο φθινόπωρο και μαζέψτε τους σπόρους της· σπέρνοντάς τους την άνοιξη, θα βάλετε τα θεμέλια για μια καλλιέργεια διάρκειας μέχρι δύο δεκαετιών.
