Θα έπρεπε φθινοπωριάτικα να είχα σπείρει άλλες δύο γραμμές. Γιατί δυστυχώς το απόθεμα που διατηρώ στα ψυγεία σώνεται, την ίδια ώρα που οι νεοφώτιστοι στη λατρεία της ρέβας ζητούν να τους προσφέρω κι άλλη από τη σφιχτή, απολαυστικά γλυκιά και συνάμα ελαφρώς πιπεράτη σάρκα της.
Η ωμή σαλάτα που δίνει μαζί με καρότο, αμφότερα τριμμένα, σε συνδυασμό με λαδολέμονο και καυτερή πάπρικα, έγινε ανάρπαστη, ενώ στους πιο μυημένους την προσέφερα αρκετές φορές ψητή, κυδωνάτα κομμένη.
Για τις σούπες που δίνει, δεν το συζητάμε, πρόκειται για υλικό που άφοβα πρωταγωνιστεί. Φυσικά αξιοποίησα κάθε ευκαιρία που μου δόθηκε για κατήχηση στα σερβιρίσματά της, όλοι −και κυρίως όλες− εντυπωσιάστηκαν με το διαιτητικό της χάρισμα, καθώς είναι αρκούντως χορταστική, ενώ αποδίδει μόλις είκοσι οκτώ θερμίδες στα εκατό γραμμάρια. Σκέτη εννοώ, κάθε γεμάτη κουταλιά ελαιολάδου που της προσθέτουμε μας επιβαρύνει με κοντά άλλες εκατόν τριάντα.
Οι θεραπευτικές ιδιότητές της, πάλι, εντυπωσιάζουν, είναι ορεκτική πριν και χωνευτική μετά τα γεύματα, ανακουφίζει τη δυσπεψία αλλά και τον βήχα, θεωρείται αποτοξινωτική, ενώ η τακτική κατανάλωσή της σε ωμή κατάσταση απομακρύνει το πεπτικό φλέγμα που αποτελεί την αιτία πολλών ασθενειών.
Εντάξει, η «δική» μας επιστήμη δεν ασπάζεται όλα τα παραπάνω και γι’ αυτό παραμένουν άγνωστα. Πιο πολύ πάντως στενοχωριέμαι που η ρέβα είναι σήμερα ένα δυσεύρετο λαχανικό, το οποίο ελάχιστα αξιοποιείται στη χώρα μας.
Αυτός ήταν και ο λόγος που άρχισα κάποτε να την καλλιεργώ, αρχικώς σε ζαρντινιέρες, στις οποίες αποδίδει ικανοποιητικά, τώρα πιο εντατικά στο αγρόκτημα. Δοκίμασα μέχρι τώρα πολλές ποικιλίες της και κατέληξα, με κριτήρια τη γεύση και την ανθεκτικότητά τους στις προσβολές από έντομα, σε τρεις: την κλασική δίχρωμη, της οποίας ο «λαιμός» κοκκινίζει από τον ήλιο καθώς εξέχει από το χώμα, την ιδανική για ωμή κατανάλωση «χρυσή σφαίρα» (Boule d’Or) και την ιαπωνική Hakurei, που δίνει μεν μικρότερες σε μέγεθος αλλά πολύ τρυφερές ρίζες, ενώ ταυτόχρονα χαρίζει και μεγάλες ποσότητες από φύλλα που βραστά αποδεικνύονται νοστιμότατα.
Χάρη στη μεθοδικότητά τους και λόγω της αγάπης που τρέφουν για τα εξαίρετα λαχανικά, οι Ιάπωνες, εκτός από ποικιλίες ρέβας με σφαιρικά διογκωμένη ρίζα, ανέπτυξαν και αρκετές λίαν ενδιαφέρουσες μακρόστενες. Τις καλλιέργησα, χωρίς επιτυχία όμως, επειδή τα εδάφη μου είναι, ως αργιλώδη, συνεκτικά και παρεμποδίζουν έτσι τη σε βάθος ανάπτυξή τους.
Η ρέβα, ή αλλιώς γογγύλι (Brassica rapa var. rapa), απαντάται αυτοφυής στη Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, ενώ φαίνεται πως καλλιεργήθηκε πρώτη φορά πριν από περίπου τέσσερεις χιλιετίες στη Βαβυλωνία. Στην αρχαία Ελλάδα τάιζε κυρίως τα ζωντανά, καθώς, παρά την αρχοντικά χιονόλευκη σάρκα της, θεωρείτο τροφή της ανάγκης.
Οι μάγειροι όμως της ρωμαϊκής εποχής ξελόγιασαν τους πατρικίους, βάφοντάς τη με τη χρήση χυμών σαν του παντζαριού και μπαχαρικών όπως ο κρόκος, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τη σταδιακή αποδοχή της από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Αποθεώθηκε σε βασιλικά τραπεζώματα του 16ου αιώνα, στην αριστοκρατία φαίνεται πως άρεσε, πριν την καταβροχθίσει, να τη θαυμάζει σκαλισμένη σε μορφή παλατιού, ναού ή πλοίου.
Στην αρχαία Ελλάδα τάιζε κυρίως τα ζωντανά, καθώς, παρά την αρχοντικά χιονόλευκη σάρκα της, θεωρείτο τροφή της ανάγκης.
Διατήρησε σχεδόν ακέραια τη δημοτικότητά της για μερικές δεκαετίες ακόμα, ύστερα η καλλιέργειά της άρχισε σταδιακά να υποχωρεί λόγω της έλευσης από τον Νέο Κόσμο του ανώτερου από θρεπτικής απόψεως (περιέχει σχεδόν τρεις φορές περισσότερες θερμίδες) κονδύλου της πατάτας. Αν διαθέτετε τον ελάχιστο χώρο που απαιτεί η καλλιέργειά της, προμηθευτείτε τους σπόρους ή τα σπορόφυτά της και ασχοληθείτε τώρα μαζί της, να ξέρετε πάντως πως είναι φυτό που αγαπά την υγρασία και αποστρέφεται τη ζέστη, άρα στα μέρη μας η φθινοπωρινή καλλιέργεια προσφέρεται περισσότερο.
