Κάτι άσχημο «τσίμπησα» πρόσφατα, με ταλαιπώρησαν για μέρες δυνατός πονόλαιμος και μια ολοκληρωτικά βουλωμένη μύτη. Συνήθως αδιαφορώ για τέτοια μικροπροβλήματα, μόνο γαργάρες με θυμάρι και πρόπολη κάνω, αν το θυμηθώ κιόλας. Πάσχιζα, όμως, από καιρό να ολοκληρώσω κάτι και ήταν ανάγκη επί τούτω να επανέλθει επειγόντως η όσφρησή μου.
Αναγκαστικά, λοιπόν, κατέφυγα σε ένα από τα γιατροσόφια που εμπιστεύομαι. Έφτιαξα μια σούπα με σελινόριζα, καρότο και πράσο – τα παραπάνω λαχανικά αποτελούν βεβαίως τα έκδοχα, θα μπορούσα να μεταχειριστώ ό,τι άλλο συναφές είχα στη διάθεσή μου. Το δραστικό συστατικό του φαρμακευτικού ζωμού ήταν άλλο: δεν χρειάστηκε παρά να ανοίξω το ερμάριο με τα καρυκεύματά μου και να διαλέξω ανάμεσα στις πέντε-έξι διαθέσιμες εκδοχές του. Λίγοι μήνες πέρασαν από τότε που σας εξομολογήθηκα πόσο πολύ αγαπώ τις καυτερές πιπεριές και παρέθεσα συνοπτικώς τις επικρατέστερες ερμηνείες για την τεράστια δημοτικότητα που απολαμβάνουν παγκοσμίως ως μπαχαρικό. Για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες δεν έγραψα όμως λέξη· σκέφτηκα τότε πως, λόγω της σπουδαιότητάς τους, θα έπρεπε ίσως κάποτε να περιγραφούν σε τούτη τη σελίδα, με όση λεπτομέρεια επιτρέπει η περιορισμένη έκτασή της. Και η ευκαιρία δόθηκε πιο γρήγορα, ατυχώς, απ’ όσο περίμενα. Άνοιξα το γυάλινο βαζάκι με τις αποξηραμένες Scotch Bonnet, δώρο μιας φίλης απ’ το περσινό ταξίδι της στην Κόστα Ρίκα.
Δίστασα για λίγο, αλλά μετά έριξα μία ολόκληρη μέσα στη χύτρα. Κανονικά θα την τεμάχιζα και δεν θα έβαζα παραπάνω από μισή· φυσικά, πάλι διαβολεμένα αψύ και απολαυστικό, για μας που διαθέτουμε γανωμένο στόμα, θα ήταν το αποτέλεσμα. Τώρα όμως, αγαπητοί, ακολουθώ θεραπευτική αγωγή, δεν παίζουμε. Ζορίστηκα κάπως στις πρώτες κουταλιές της σούπας μου, δάκρυσα κιόλας, όμως κατέβασα μία κανονική μερίδα. Αν ξεφυσούσα δυνατά το στόμα μου, θα ξέρναγε φλόγες, ευτυχώς διατήρησα τον αυτοέλεγχό μου. Αργότερα άδειασα ακόμα ένα μπολ, τρίτο πάντως δεν χρειάστηκε, η μύτη μου κατέβαζε πράμα, μετά συγχωρήσεως, και γνώριζα πως την επαύριον θα ήταν ξανά λειτουργική. Η καψαϊκίνη, το κυριότερο από τα αλκαλοειδή στα οποία οφείλεται η καυστικότητα της πιπεριάς, έκανε –ξανά– άριστα τη δουλειά της. Ακούγεται παράδοξο, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μια άοσμη και άγευστη ουσία, το «κάψιμο» που γεννά είναι προϊόν εξαπάτησης νευρικών απολήξεων που βρίσκονται εντός της στοματικής κοιλότητας. Ο ρόλος τους είναι να στέλνουν μηνύματα θερμότητας ή ψύχους στον εγκέφαλο. Δεχόμενες λοιπόν επίθεση από την καψαϊκίνη, χτυπάνε συναγερμό και ο οργανισμός μας, αμυνόμενος, ανεβάζει τους καρδιακούς παλμούς ώστε να επιταχυνθεί ο μεταβολισμός. Ταυτόχρονα, για να απομακρυνθεί η αιτία του ερεθισμού, εκκρίνονται δάκρυα και σίελος, «τρέχει» η μύτη και οι ιδρωτοποιοί αδένες εντείνουν τη δράση τους.
Οι ευεργετικές επιδράσεις της καυτερής πιπεριάς δεν περιορίζονται, όμως, μόνο στο κρυολόγημα. Κάθε χρόνο ανακοινώνονται και νέα ελπιδοφόρα αποτελέσματα από τις δεκάδες έρευνες που διεξάγονται σχετικά με το θεραπευτικό της δυναμικό, ενώ στα φαρμακεία κυκλοφορούν κρέμες και έμπλαστρα που αξιοποιούν την αναλγητική και θερμαντική της ιδιότητα υπέρ των πασχόντων από μυϊκά, αρθριτικά ή ρευματικά άλγη.
Ακόμα και σήμερα αρκετοί Μεξικανοί μασούν μία χλωρή Jalapeño πριν συναντήσουν την ερωμένη τους.
Σε πολλά παραδοσιακά θεραπευτικά συστήματα τη μεταχειρίζονται ενάντια σε δερματικά προβλήματα και παθήσεις του πεπτικού, ενώ πολλοί λαοί πιστεύουν ακράδαντα πως αποτελεί σπουδαίο αφροδισιακό. Πρόκειται για μια πρακτική που έχει πλέον ατονήσει, ωστόσο ακόμα και σήμερα αρκετοί Μεξικανοί μασούν μία χλωρή Jalapeño πριν συναντήσουν την ερωμένη τους. Τα φιλιά τους έτσι γίνονται βεβαίως επώδυνα για όποια δεν αντέχει την αψάδα, αλλά δεν τους καίγεται καρφί, αφού η πιπεριά τούς μεταμορφώνει σε ασυγκράτητους ταύρους. Μάλλον περί αυθυποβολής πρόκειται, επιστημονικώς η πεποίθησή τους δεν επιβεβαιώνεται. Μια άλλη, όμως, αρκετά διαδεδομένη λατινοαμερικανική συνήθεια, το να τρως δηλαδή μία καυτερή πιπεριά μόλις νιώσεις ημικρανία ή δυνατό πονοκέφαλο, φαίνεται πως σε αρκετές περιπτώσεις λειτουργεί. Αν χρειαστεί και αντέχετε, δοκιμάστε το.
