Σαβουριάζεται το μυαλό μου σε κάτι παλιά κλάματα: Θυμάμαι τα μάτια του, γελούσαν σαν ευχαριστημένα μωρά όταν άνοιγε το φελιζόλ που του έστελνε ο καπετάν Αντώνης από τον Πόρο. Μια φορά θα ‘χε σκαθάρια, άλλη φορά μπαμπάτσικα λυθρίνια, και άλλη μπαλάδες και σαργούς. Και στα μανάλια και στην αθερίνα, και στις στήρες και στα προσφυγάκια, τα μάτια του σπίθιζαν με την ίδια ανυπομονησία. Λάτρευε το ψάρι ο μπαμπάς.
Να τον βλέπατε πώς φωσφόριζε ολόκληρος όταν μου έλεγε πώς φτιάχνουμε τους σκάρους. Τους τρίβουμε ακαθάριστους με μπόλικο αλάτι και, όταν ψηθούν στον φούρνο ή στη σχάρα, ξεκαλουπώνουμε τα ψάρια από τα λέπια τους που είναι σκληρά και ενωμένα σαν πανοπλία. Μέσα μένει το γλυκό ασπριδερό ψαχνό με όλους τους χυμούς του, όπως έχει αχνιστεί μέσα στο καβούκι του, στη φυσική γάστρα των λεπιών. Μού έλεγε ότι τα εντόσθιά τους, αφού βγάλουν την πικρή χολή, τα κάνουν μια σάλτσα με λαδόξιδο, στην Κάλυμνο νομίζω ή αλλού. Και εκεί, στην άκρη της χώρας, μου έλεγε πώς έπλεκαν μεταξύ τους τα χταπόδια σε σφιχτές μπάλες, που τις ξέραιναν και από εκεί έκοβαν όσα πλοκάμια ήθελαν για μαγείρεμα. Τα έβαζαν στον μούσκιο και, όταν φούσκωναν, τα μαγείρευαν με ρύζι ή μακαρόνια ή τα έκαναν στιφάδο.
Και για άλλους ναύλους μού έλεγε, ένας ωκεανός ταξίδια ήταν η ζωή του καπετάνιου. Σε όλες τις άκρες του κόσμου, από τον Μαγγελάνο έως την Οσάκα και από τον Πάναμα έως το Λάγος, όπου έπιανε το καράβι, νταραβεριζόταν με τους ντόπιους ψαράδες για να του βρουν ψάρι φρέσκο, για εκείνον και το πλήρωμα. Στους μεγάλους καταψύκτες των βαποριών είχε ψάρια παγωμένα μέσα σε θάλασσα.
Διαβάστε τη συνέχεια στο gastronomos.gr
