Σημείωμα Δευτέρας: Στις παλιές ταβέρνες για να μπεις, πρέπει λίγο να σκύψεις

Σημείωμα Δευτέρας: Στις παλιές ταβέρνες για να μπεις, πρέπει λίγο να σκύψεις

Μπακαλιάρος, κεφτέδες, γλύκα αντί για πόζα, ομορφιά και ανθρωπιά. Το πιο δημοκρατικό μαγαζί είναι η παλιά ταβέρνα, κομμάτι και σύμβολο μιας κοινής ιστορίας. Απελευθερωτική, ενωτική, σημαντική.

σημείωμα-δευτέρας-στις-παλιές-ταβέρν-564195991
Φόρτωση Text-to-Speech...

Με αίσθηση επείγοντος επιστρέφω στην παλιά ταβέρνα. Χαμηλό μαγαζί που χωρά ίσα ίσα τον άνθρωπο, με φροντίδες άμεσες και θεραπευτικές και με τη συγχωρητική γλύκα του μητρικού σπιτιού.

Το πιο δημοκρατικό μαγαζί είναι η παλιά ταβέρνα, μας χωρά όλους το ίδιο, τα ίδια φαγητά θα φάνε όλοι, στα ίδια τραπεζοκαθίσματα, με τα ίδια φτηνά μαχαιροπίρουνα. Η πόζα μένει στην πόρτα. Κι αυτοί που παρκάρουν τα καγιέν απέξω, με τα χέρια θα φάνε κι αυτοί πατάτες, ελιές και παϊδάκια. Ισοπολιτεία.

Με αίσθηση επείγοντος επιστρέφω στην παλιά ταβέρνα. Τόπος συνάντησης, σύγκρουσης και χαράς, τόπος αποσυμπίεσης, ξεκούρασης και απελευθέρωσης, ξελογιάζει γέρους, νέους και παιδιά, τους καθίζει όλους γύρω από το ίδιο τραπέζι. Με την ίδια χαρά μαδάμε όλοι σιγά σιγά από τις γωνίες του το χάρτινο τραπεζομάντηλο.

Ένα θέατρο μνήμης είναι, εδώ δεν είμαστε απλοί πελάτες αλλά ιστορικοί πολίτες, μάς τυλίγει το παλιό βίωμα, η θέρμη της κοινής καταγωγής.

Και έχει μια ομορφιά! Ντεμοντέ και κλασική. Την ομορφιά, ας πούμε, της Ντενέβ, με την αιώνια μπουνιουελική φρεσκάδα της και τις γοητευτικές τωρινές ρυτίδες της συγκερασμένες στην ίδια αχρονική εικόνα.

Με αίσθηση επείγοντος επιστρέφω λαχταρώντας την κουζίνα της. Το φαγητό στην παλιά ταβέρνα είναι η ελληνική κουζίνα αμακιγιάριστη.

Αλλά ας τραβήξουμε λίγο την κουρτίνα να δούμε τον εσωτερικό μηχανισμό. Οι παλιές ταβέρνες φτιάχτηκαν από φτωχές οικογένειες με ξεκάθαρο στόχο την επιβίωση: να σπουδάσουν τα παιδιά, να φτιάξουν σπίτια, να κάνουν μια κάποια περιουσία, να ξεχάσουν το σκληρό παρελθόν. Κάπως έτσι συνεχίζουν πολλές από αυτές. Τραβήξτε την κουρτίνα: μανάδες και θειάδες που καθαρίζουν τόνους πατάτες, που λιώνουν πάνω από τηγάνια με ψαράκια και κολοκυθοκεφτέδες, οι νεότεροι στα ψησίματα, στα σούρτα φέρτα, στα κουβλήματα. Εύκολη δουλειά δεν είναι, σκλαβιά είναι.

Οι παλιές ταβέρνες είναι προϊόν της φτώχειας. Και αυτό τούς δίνει σιδερένιο τσαμπουκά. Για αυτό επιβιώνουν ως τις μέρες μας, διαχρονικό σύμβολο του λαϊκού πολιτισμού μας.

Με αίσθηση επείγοντος επιστρέφω στις παλιές ταβέρνες. Γιατί είναι μικροί Παρθενώνες.

Πηγή: Γαστρονόμος

comment-below Λάβετε μέρος στη συζήτηση 0 Εγγραφείτε για να διαβάσετε τα σχόλια ή
βρείτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει για να σχολιάσετε.
Για να σχολιάσετε, επιλέξτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει. Παρακαλούμε σχολιάστε με σεβασμό προς την δημοσιογραφική ομάδα και την κοινότητα της «Κ».
Σχολιάζοντας συμφωνείτε με τους όρους χρήσης.
Εγγραφή Συνδρομή

Editor’s Pick

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΕΣ

MHT