Ο Σωτήρης Κούρος και η Υακίνθη-Κατερίνα Τυροβολά-Δαγρέ άνοιξαν το εστιατόριο Villa Ιncognito στο κέντρο της Τρίπολης το 2012. Η πορεία μέχρι τα εγκαίνια του καταστήματος είναι βγαλμένη από σύγχρονο μυθιστόρημα – από αυτά στα οποία στο τέλος κερδίζουν οι καλοί. Ο παππούς του Σωτήρη, μετανάστης στην Αμερική τη δεκαετία του ’20 όπου εργαζόταν στους σιδηρόδρομους, επέστρεψε στην πατρίδα του, την Αρκαδία, κι αγόρασε ένα καλύβι. Χωματόδρομοι τότε, η εξυπηρέτηση του εμπορίου γινόταν με άλογα και κάρα. Έτσι λοιπόν, αποφάσισε να μετατρέψει το καλύβι σε χάνι, για να ξεκουράζονται τα άλογα και οι ταξιδιώτες να γεύονται τους μεζέδες της γιαγιάς Μαριγώς. Όπως λέει ο Σωτήρης, δεν υπάρχουν μαρτυρίες για το όνομα αυτού του μέρους.
Σταδιακά, και με την έλευση έξι παιδιών, το χάνι εξελίχθηκε σε μια ταβέρνα εποχής τη δεκαετία του ’60. Παράλληλα, ο μπαμπάς του Σωτήρη, ο Μίμης, δούλευε ως οδηγός στα αστικά λεωφορεία που έκαναν τη διαδρομή Ομόνοια-Πειραιάς. «Όσοι έρχονταν στο μαγαζί μας επί χούντας αμέσως φακελώνονταν, ο πατέρας μου πέρασε πολλά στην εξορία», λέει ο Σωτήρης, ο οποίος έχασε τον μπαμπά του σε ηλικία εφτά ετών. «Το μαγαζί τη δεκαετία του ’80 έψηνε κοτόπουλα σούβλας κι αρνιά. Το καλοκαίρι δε, μεταμορφωνόταν σε έναν παράδεισο. Στην πίσω αυλή, θυμάμαι τον κήπο με τα χαλίκια που ήταν γεμάτος τριαντάφυλλα», περιγράφει ο Σωτήρης.
 |
 |
Το 1986, μετά την απώλεια του μπαμπά, αναλαμβάνει η μητέρα του το μαγαζί για τα επόμενα έξι χρόνια. Παρόλα αυτά, επειδή όλα τα αδέλφια δεν ήθελαν να συνεχίσουν την ταβέρνα, την γκρέμισαν κι έχτισαν το υπάρχον επιβλητικό κτίριο, όπου σήμερα εκτός των άλλων, στεγάζεται και το Villa Incognito. O Σωτήρης, μεγαλωμένος μέσα στην κουζίνα, μπολιασμένος με τη θερινή μυρωδιά των τριαντάφυλλων, δεν είχε άλλο δρόμο να ακολουθήσει παρά αυτόν της εστίασης. Το 2002, ανοίγει ένα άλλο μαγαζί πίσω από το Δημαρχείο για να τιμήσει τη μνήμη του πατέρα του – εξού και το όνομα, «Μαγειρείο Σωτήριου Μίμη Κούρου». «Τότε, ήταν η περίοδος που έφευγαν οι ταβέρνες με τα καρό τραπεζομάντιλα κι εμφανίζονταν τα μεζεδοπωλεία. Εγώ σέρβιρα “κομμουνιστικούς” κεφτέδες με κόκκινη σάλτσα, που απ’ έξω έκαναν “κρακ” και μέσα ήταν μούρλια, μοσχαράκι αργείτικο, αυτό που αργεί να μαγειρευτεί, και πιτσούνια λαδορίγανη, ένα πολύ διάσημο πιάτο της περιοχής μας», θυμάται ο Σωτήρης.
Διαβάστε περισσότερα στον Γαστρονόμο.
