Παίρνοντας τα ηνία από τους γονείς τους, Στέλιο και Παναγιώτα, τα αδέρφια Νίκος και Μπάμπης Στραβαχιλλέας είναι οι συνεχιστές του οικογενειακού κρεοπωλείου που άνοιξε στην Καστέλλα το 1965 (Ο Στέλιος, λεωφ. Αλ. Παπαναστασίου 37, Τ/210-41.20.066). Εκείνη την εποχή ο Στέλιος Στραβαχιλλέας εργαζόταν ήδη ως κρεοπώλης σε άλλο χασάπικο κι έχοντας μαζέψει ένα μικρό κομπόδεμα, αποφάσισαν με τη γυναίκα του Παναγιώτα να ανοίξουν το δικό τους μαγαζί. «Με την κόκκινη βέσπα του ανεβοκατέβαινε τις όρθιες ανηφόρες της πειραιώτικης συνοικίας πηγαίνοντας τα ψώνια των πελατών. Είχε όρεξη και δεν τη φοβόταν τη δουλειά», διηγούνται οι γιοι του. «Με τη μάνα μας στο ταμείο και με καλό κουμάντο έγινε γρήγορα γνωστός στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά. Κι εμείς μέσα εκεί μεγαλώσαμε, ώσπου μπήκαμε κανονικά στη δουλειά το 1986».
 |
 |
«Ο κρεοπώλης πάντα παίρνει σπίτι ό,τι του μένει στο μαγαζί», λέει ο Νίκος. «Μη νομίζετε ότι επειδή είμαστε μαγαζάτορες, φέρνουμε σπίτι τα καλύτερα κομμάτια. Ξέρουμε όμως να μαγειρεύουμε καλά αυτά που περισσεύουν. Ο πατέρας μας έπαιρνε ό,τι κομμάτια μένανε, τα έβαζε όλα μαζί στη λαδόκολλα με τυράκι, σκορδάκι, αλατοπίπερο, και το πήγαιναν στον φούρνο της γειτονιάς. Δουλεύανε αργά μέχρι το βράδυ και, τελειώνοντας από το μαγαζί, παίρνανε το ταψί από τον φούρνο και έτσι είχαμε φαγητό όταν έρχονταν στο σπίτι για να φάμε οικογενειακώς. Αυτό το φαγητό ήταν που το λέγανε “α λα χασάπα”.
Ένα άλλο κλασικό μεζεκλίκι που θυμάμαι ήταν η συκωταριά που την έκαναν στο τηγάνι μαζί με κάνα παϊδάκι που περίσσευε και καμιά φορά και με γλυκάδια που ξεκλέβανε. Πολύ δυνατός μεζές για μεγάλες παρέες ήταν και η μοσχαροκεφαλή, που την έκαναν τυλιγμένη σε λαδόκολλα, μόνο με αλάτι, πιπέρι και σκόρδο, και την άφηναν να λιώσει ατέλειωτες ώρες στον φούρνο. Μαζευόμασταν παρέες στο μαγαζί ή σε καμιά φιλική ταβέρνα και γινόταν μάχη. Από τις ωραιότερες αναμνήσεις που έχω από τέτοιες μέρες ήταν θυμάμαι οι Απόκριες τον Φλεβάρη του 2004, που φύγαμε από το μαγαζί και πήγαμε σε ένα εστιατόριο στο Μικρολίμανο, που το είχαμε κλείσει αποκλειστικά για τους φίλους μας. Φάγαμε, ήπιαμε και βγαίνοντας είδαμε όλο το Μικρολίμανο χιονισμένο. Χαμπάρι δεν είχαμε πάρει. Μέχρι και μέσα στις βάρκες είχε χιόνια, μια πολύ σπάνια εικόνα. Και μια άλλη φορά που ανακαλώ τώρα στη μνήμη, που βάλαμε μια φουφού εδώ έξω από το μαγαζί και περνούσαν όλοι, φίλοι και πελάτες, σταματούσε μέχρι και το τρόλεϊ. Τσικνοπέμπτη ήταν και φύγαμε από εκεί Παρασκευή…»
