«Η πίτα που κρατάει ζωντανή την αρμένικη μνήμη». Έτσι τη χαρακτήρισε ο ο αρτοποιός Μιχάλης Πογοσιάν, μέλος της μαγειρικής ομάδας Nomade et Sauvage, καθώς μου έκοβε ένα ξεγυρισμένο κομμάτι. «Είναι πολλά περισσότερο από ένα απλό γλυκό αρτοσκεύασμα. Αποτελεί σύμβολο συνέχειας και ταυτότητας για τον αρμένικο λαό. Οι απαρχές του εντοπίζονται σε προχριστιανικές τελετές αφιερωμένες στη γη και στη γονιμότητα, όταν οι κοινότητες πρόσφεραν γλυκές πίτες ως ένδειξη ευχαριστίας. Με τον εκχριστιανισμό της Αρμενίας, το γκατά εντάχθηκε στις εορταστικές παραδόσεις, συνδεόμενο με την ευλογία των φούρνων και τη γιορτή Tiarn’ndaraj (γιορτάζεται στις 14 Φεβρουαρίου και συμπίπτει με την Υπαπαντή του Κυρίου). Ψηνόταν στον φούρνο τονίρ και συμβόλιζε την ενότητα και την ευημερία της οικογένειας. Σήμερα, στις κοινότητες της διασποράς το γκατά συνεχίζει να ψήνεται ως γευστικός δεσμός με την πατρίδα, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη και τη συλλογική ταυτότητα ενός λαού». Η συνταγή που μας δίνει ο Μιχάλης είναι οικογενειακή, η οποία διαφέρει από άλλες, κυρίως ως προς τα συστατικά και τις αναλογίες του χορίς (khoriz), της γέμισης δηλαδή, που σε αυτήν εδώ την περίπτωση περιέχει και χουρμάδες. Το συνηθέστερο σχήμα του γκατά είναι στρογγυλό και διακοσμείται ολόγυρα και στην επιφάνεια με πιρούνι ή με ειδικό οδοντωτό εργαλείο.
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
