Πάντα ευπρόσδεκτο είναι το αυγολέμονο, αλλά τώρα που ξεκίνησαν τα γερά κρύα το λαχταράμε λίγο παραπάνω. Τα τσουχτερά βράδια είναι η καλύτερη αφορμή για σούπες καταπραϋντικές, πλουτισμένες με την πυκνή νοστιμιά του. Κοτόσουπες με ρύζι, γιουβαρλάκια με ζουμί που σε συνεφέρει κουταλιά την κουταλιά, ψαρόσουπες παίρνουν επιπλέον γεύση και χαρακτήρα χάρη σ’ αυτό. Και δεν είναι μόνο οι σούπες. Οι λαχανοντολμάδες, το χοιρινό με τα χόρτα, το αρνάκι φρικασέ, τα κολοκυθάκια και οι αγκινάρες στην εποχή τους και τόσα ακόμη, «ντυμένα» με το κρεμώδες δίχως κρέμα, βελούδινο αυγολέμονο, αποκτούν άλλη χάρη. Άλλο γευστικό βάθος. Άλλη μαγεία. Εκτός απ΄όλα τα άλλα, είναι και μια παραπάνω ένδειξη φροντίδας. «Θαυμάζω τις νοικοκυρές που φροντίζουν με αγάπη μεγάλη τη σούπα και τέλος επιτείνουν την προσοχή τους στο να πετύχει το αυγολέμονο», έγραφε σε ένα παλιό κείμενό του στον «Γ» ο αείμνηστος Μιχάλης Κατσίγερας. «Χτυπούν στο απλό βαθύ πιάτο ρυθμικά το πιρούνι, ρίχνουν με προσοχή λίγο λίγο το ζουμί για να μην κόψει το αυγολέμονο και τέλος τολμούν, περιχύνουν τη σούπα που έχει σταματήσει να βράζει και αδημονούν για το αποτέλεσμα. Ύστερα, υπομονετικές, περιμένουν την κρίση των συνδαιτυμόνων».
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
