«Όταν σου λέω λεμόνι, θα κρύβεσαι κι όταν σου λέω πορτοκάλι θα βγαίνεις.» Αυτή ήταν η προσυνεννόηση με τους φίλους μας όταν παίζαμε κρυφτό, τα αρχαία εκείνα χρόνια που δεν παίζαμε «πλέι στέισον». Το λεμόνι που είναι ξινό, μια χαρά εξέφραζε τον κίνδυνο να σε… ανακαλύψει αυτός που «τα φύλαγε».
Όταν άρχισα να γράφω για τα λεμόνια, ένα σωρό τέτοια μου ήρθαν στο μυαλό και διαπίστωσα πως η σχέση μας με τα λεμόνια είναι πολύ στενή. Η πιο συνηθισμένη εικόνα είναι το μισό λεμόνι ακουμπισμένο σε κάθε πιάτο με ψητά και σε πολλά μαγειρευτά ή καρφωμένο σε ένα πιρούνι να βουτάει στο λάδι και να αλείφει τα ψάρια που ψήνονται ή τα κομμάτια του κρέατος ή τον πασχαλινό οβελία. Δεν θα πω για τα λουλούδια της λεμονιάς (που συμβολίζουν την αγνότητα, γι’ αυτό και τα φορούσαν οι νύφες), που γοητεύουν με το μεθυστικό τους άρωμα την άνοιξη αλλά για τα λεμονόφυλλα με τη διακριτική και χαρακτηριστική μυρωδιά τους όλο το χρόνο. Στις Κυκλάδες έχουν ακόμα τη συνήθεια να τοποθετούν το παστέλι κομμένο ρόμβους πάνω σε λεμονόφυλλα και για να κολλάει το ένα στο άλλο και να παίρνει το λεπτό άρωμα των φύλλων.
Διαβάστε περισσότερα στο gastronomos.gr
