Το γαστρονομικό ανάγλυφο της ευρύτερης περιοχής, από τον Άγιο Διονύσιο στη Δραπετσώνα, το Κερατσίνι και τα Ταμπούρια, δημιουργήθηκε τη δεκαετία μεταξύ 1920 και 1930, με την εισροή και την εγκατάσταση των προσφύγων. Στη βιομηχανική περιοχή που ήταν τότε η Δραπετσώνα υπήρχαν κυρίως σφαγεία, μια πυριτιδαποθήκη, ελαιουργεία και σαπωνοποιεία. Σε μια απογραφή των επιχειρήσεων της περιοχής του 1929, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών, έχουν καταμετρηθεί περί τα 52 αρτοποιεία και 53 καφενεία. Οι εξ Ανατολής έφεραν μαζί τους έναν πολιτισμό αιώνων, που έχει γλύκα από χαλβά και λουκούμια, κουβαλάει αρχοντιά στο μαγείρεμα του κιμά, παίζει στα δάχτυλα τους θαλασσινούς μεζέδες. Εδώ βρίσκονται ακόμη κάποια παλιά κεμπαπτζίδικα, καλές ψαροταβέρνες, δίπλα στη θάλασσα ή και λίγο πιο μακριά, αλλά και η χαλβαδοποιία για την οποία μιλάει η Αθήνα (και η Ελλάδα).
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
