Για τις γυναίκες των περασμένων εποχών, που ήταν υπεύθυνες για την καθημερινή διατροφή των πολυμελών οικογενειών τους, οι μακρές περίοδοι της νηστείας ήταν μια διαρκής άσκηση να ετοιμάζουν καθημερινά χορταστικά, θρεπτικά αλλά και συνάμα νόστιμα φαγητά, από τα οποία έλειπαν συγκεκριμένες τροφές, οι αρτύσιμες.
Δύσκολο το έργο τους αλλά και μαζί αξιοθαύμαστο για την αποτελεσματικότητα, τη φαντασία και την ευελιξία του. Όταν η Εύη Βουτσινά, η άοκνη ερευνήτρια της ελληνικής γαστρονομικής παράδοσης, συγκέντρωνε με τα χρόνια αυτές τις συνταγές, διαπίστωνε ολοένα την τεράστια αξία τους. Ήταν συνταγές που άνοιγαν ένα μεγάλο παράθυρο στις διατροφικές αντιλήψεις πολλών αιώνων, συνδυάζοντας την προσήλωση στις επιταγές της θρησκείας και την πρακτική ανάγκη.
Φορείς αυτής της γνώσης ήταν κυρίως οι γυναίκες της υπαίθρου, αφού αφενός είχαν ευκολότερη πρόσβαση σε πλήθος αγροτικών προϊόντων ως παραγωγοί τους αλλά και γιατί η λαϊκή παράδοση σε κάθε τομέα διατηρήθηκε αβίαστα στην συντηρητική επαρχία, από ό,τι σε μια πόλη.
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
