Δεν ξέρω αν έχει καταλάβει ο Πέσκιας τι έχει κατορθώσει με το μενού του στον Dopios. Το αφήγημα που έχει συνθέσει εδώ με τα πιάτα του θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «Βόλτα στην ελληνική ύπαιθρο». Εκεί όπου αρθρώθηκε εν πολλοίς αυτό που καλούμε ελληνική κουζίνα. Το μενού, ιδιοφυές όσο και αιματώδες, είναι κατώφλι για να μπεις στη μεγάλη ελληνική μαγειρική. Και πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις ένα συντεταγμένο αφήγημα με ένα μενού, που να μην είναι ένα άθροισμα, ένα συνονθύλευμα πιάτων προς ικανοποίηση γούστων.
Δεν αστειεύομαι. Δεν έχουμε πολλά τέτοια μαγαζιά στο κέντρο της πόλης. Μάλλον δεν έχουμε άλλο όμοιό του. Όπου να μπορείς να βγάλεις έναν επισκέπτη από το εξωτερικό για να πάρει μια μοντέρνα αλλά όχι εκκεντρική και ναρκισσευόμενη ιδέα του τι σημαίνει ελληνικό φαγητό, αλλά να θες να πας και εσύ. Ξανά και ξανά.
Το φαγητό του εδώ ανανοημαδοτεί, κατ’ εμέ, με παρρησία και φρεσκάδα την έννοια ελληνικό εστιατόριο. Είναι ανοιχτόμυαλο και εξωστρεφές, όμως δεν αντιγράφει, δεν προσποιείται, δεν χιπστερίζει. Σπουδαίο πράγμα.
Στο δια ταύτα. Από τα καινούρια πιάτα, γράψτε οπωσδήποτε στην παραγγελία σας τη ρεγκοσαλάτα και ρεγκοσαλάτα. Καλά διαβάσετε: το πιάτο περιέχει μια ρεγκοσαλάτα αλοιφή, τέλεια κρέμα, στολισμένη με μια ρεγκοσαλάτα ψιλοκομμένη σε καρεδάκι. Το όλον θα συνοδεύσετε με το εξαίρετο ψωμί από τον τριτοκυματικό φούρνο «Το τρομερό παιδί». Ομοίως και την παλιά στο μενού ταραμοσαλάτα του Πέσκια και την παλλευκη καπνιστή μελιτζανοσαλάτα του με την άφθαστη κόμφορτ στερεοτυπία της. Αν πάρετε τις τριπλοτηγανισμένες καραμελωμένες πατάτες του (ναι, είναι τόσο καλές), να πάρετε και το τζατζίκι με αβοκάντο, θα το χαρείτε.
Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο
